Ёди он шабҳо ки дар зулфи ту моҳӣ доштем

یاد آن شب‌ها که در زلف تو ماهی داشتیم

Рӯзи равшан аз паии шом сиёҳӣ доштем

روز روشن از پی شام سیاهی داشتیم

Бо хаёл рӯй чун оинау лаъли лабат

با خیال روی چون آینه و لعل لبت

Сӯзу созу сабру тобу ашк ва оҳӣ доштем

سوز و ساز و صبر و تاب و اشک و آهی داشتیم

ОФтобо , то рахт толеъ нагашт аз шоми зулф ,

آفتابا، تا رخت طالع نگشت از شام زلف،

Дар миёни моҳу рӯят иштибоҳӣ доштем

در میان ماه و رویت اشتباهی داشتیم

наменабудем ин чунин торики бахту тираи рӯз

می نبودیم این چنین تاریک بخت و تیره روز

Моу дил гоҳе ки аз зулфат паноҳӣ доштем

ما و دل گاهی که از زلفت پناهی داشتیم

Рӯзгории моу соқӣ бо ду ҷазаъ хӯн фишон ,

روزگاری ما و ساقی با دو جزع خون فشان،

Дар қадаҳ аз ҳасрати лаълат нигоҳӣ доштем

در قدح از حسرت لعلت نگاهی داشتیم

То зару симӣ ба каф буду лаби соқӣ ба ком

تا زر و سیمی به کف بود و لب ساقی به کام

Гоҳ-гоҳе бар дар майхона роҳӣ доштем

گاهگاهی بر در میخانه راهی داشتیم

Кош мегуфтӣ ба мо , он дам ки май киштии зи кин

کاش می گفتی به ما، آن دم که می کشتی ز کین

Гар ба шаръи ишқи ҷузи исмат гуноҳӣ доштем

گر به شرع عشق جز عصمت گناهی داشتیم

То ки Албурзи ғамат дар синаи ҷои додеми мо ,

تا که البرز غمت در سینه جا دادیم ما،

Аз каромати кӯҳро дар пар коҳӣ доштем

از کرامت کوه را در پر کاهی داشتیم

эй камони абрӯ , хуши он рӯзӣ ки дар нахҷӣргоҳ

ای کمان ابرو، خوش‌ آن روزی که در نخجیرگاه

Синаро омоҷи тират гоҳ-гоҳе доштем

سینه را آماج تیرت گاهگاهی داشتیم

Тарк чашмат карда моро дар сафи мижгони дучор

ترک چشمت کرده ما را در صف مژگان دچار

Варна кӣ пархошу кини мо бо сипоҳӣ доштем

ورنه کی پرخاش و کین ما با سپاهی داشتیم

Кишвари мо кӣ хароб аз лашкар бегона шуд

کشور ما کی خراب از لشکر بیگانه شد

Мо гадоёни аФсро ,гар додхоҳӣ доштем

ما گدایان افسرا، گر دادخواهی داشتیم