Чу ёди хуй ту ояд дар оташи суханам

چو یاد خوی تو آید در آتش سخنم

Гузорами он ки бисӯзад зи шуълааш даҳанам

گذارم آن که بسوزد ز شعله‌اش دهنم

Ҳар он ки сӯзи дарун маро кунад инкор

هر آن که سوز درون مرا کند انکار

Аҷаб кунад ки бибинад ба ғайри перҳанам

عجب کند که ببیند به غیر پیرهنم

Пас аз вафоти ман аз доғи ишқ хоҳӣ ёфт

پس از وفات من از داغ عشق خواهی یافت

Ки рустаи лолаи хунини зи домани кафанам

که رسته لاله خونین ز دامن کفنم

Гуҳии шаҳобу гуҳӣ аз шаҳоб май сӯзам

گهی شهاب و گهی از شهاب می سوزم

Фиришта бошам ва дар авҷи дасти аҳриманам

فرشته باشم و در اوج دست اهرمنم

Дарони баҳор ки ҳаргизи хазони наёбади даст

درآن بهار که هرگز خزان نیابد دست

Манам ки замзама омӯз булбули чаманам

منم که زمزمه آموز بلبل چمنم

Бигир дасти ман эй боғбон ки дар ин боғ ,

بگیر دست من ای باغبان که در این باغ،

з по фитод сарву шикастаи саманам

ز پا فتاد سرو و شکسته سمنم

Ба порси зодам ва нашаву намо ба чин дорам

به پارس زادم و نشو و نما به چین دارم

Ки чини нофаи зулфи ту хуштар аз ватанам

که چین نافه زلف تو خوش تر از وطنم

Ту омадӣ ва адам шуд вуҷӯди ман яксар

تو آمدی و عدم شد وجود من یکسر

Дар он макон ки ту бошӣ гумон мабар ки манам

در آن مکان که تو باشی گمان مبر که منم

Биёади шамъи ҷамоли ту ҳар саҳар , афсар

بیاد شمع جمال تو هر سحر، افسر

Миёни ҷамъ , фурӯзон чу шамъи анҷуманам

میان جمع، فروزان چو شمع انجمنم