Тзрўи боғи туам , дил ба шохи сарв ки бандам

تذرو باغ توام، دل به شاخ سرو که بندم

Шиканҷи доми ту хуштар , зи шохсори баландам

شکنج دام تو خوش تر، ز شاخسار بلندم

Ман он тзрў хамӯшам , ки дар фазои гулистон

من آن تذرو خموشم، که در فضای گلستان

зи баҳри қомати сарвӣ , асири ҳалқау бандам

ز بهر قامت سروی، اسیر حلقه و بندم

Чаро хамидау афтода чун каманду камонам

چرا خمیده و افتاده چون کمند و کمانم

Агар на абрӯу зулфат буд камону камандам

اگر نه ابرو و زلفت بود کمان و کمندم

Туе ки хӯша сунбул наҳй ба хирмани оташ

تویی که خوشه سنبل نهی به خرمن آتش

Манам дар оташи ҳасрат , нишаста ҳамчуи сапандам

منم در آتش حسرت، نشسته همچو سپندم

Маро чаҳ бок ки талхаст заҳри дарди ҷудоӣ

مرا چه باک که تلخ است زهر درد جدایی

Чу ёди он лаби ширин , кунад мазоқ чу қандам

چو یاد آن لب شیرین، کند مذاق چو قندم

Шунидаам ки самандати ҳилол наъл надорад

شنیده ام که سمندت هلال نعل ندارد

Аз он гудохтаи пайкар , басони наъли самандам

از آن گداخته پیکر، بسان نعل سمندم