Аз наво кам накунам , то накунад озодам

از نوا کم نکنم، تا نکند آزادم

Гар қафаси гулшану гулшани қафаси сайёдам

گر قفس گلشن و گلشن قفس صیادم

Он ниҳони ишва , ки оварадӣу барадии дили ман

آن نهان عشوه، که آوردی و بردی دل من

Аз танам ҷон равад ва он наравад аз ёдам

از تنم جان رود و آن نرود از یادم

Ранҷи дил дар талаби роҳати ҷон давлат нест

رنج دل در طلب راحت جان دولت نیست

Давлат онаст ки ман дар талабаш ҷон додам

دولت آن است که من در طلبش جان دادم

Ҳеҷ кам менакунад зотшу обу дилу чашм

هیچ کم می نکند زآتش و آب و دل و چشم

Ғами ишқи ту , ки чун хок диҳад бар бодам

غم عشق تو، که چون خاک دهد بر بادم

Ту чу ширинӣу парвизи ҳаваси пеша , рақиб

تو چو شیرینی و پرویز هوس پیشه، رقیب

Синаам кӯҳу ғамати теша ва ман Фарҳодам

سینه ام کوه و غمت تیشه و من فرهادم

Нуҳум аз доираи хати адам , пои он сӯй

نهم از دایره خط عدم، پا آن سوی

Дасти ҷаври тугар ин гӯна кунад бунёдам

دست جور تو گر این گونه کند بنیادم

Афсар , аз қайди вуҷӯду адам озод шудам

افسر، از قید وجود و عدم آزاد شدم

То ба доми сари зулфин батон афтодам

تا به دام سر زلفین بتان افتادم