Мо ки аз саҳбои ҷоми ишқ ту мастем

ما که از صهبای جام عشق تو مستیم

Бар сари бозори ном ва нанг нишастем

بر سر بازار نام و ننگ نشستیم

То ту бибинӣу бози захми нави оре ,

تا تو ببینی و باز زخم نو آری،

Пораи дилро ниҳода бар каф дастем

پاره دل را نهاده بر کف دستیم

Умр дигар кӯ , ки мо зи уқдаи он зулф ,

عمر دگر کو، که ما ز عقده آن زلف،

Риштаи умрӣ ки доштем гусастем

رشته عمری که داشتیم گسستیم

То накунад бози пораи ҳалқаи занҷир

تا نکند باز پاره حلقه زنجیر

Ин дили девонаро ба зулф ту бастем

این دل دیوانه را به زلف تو بستیم

То чаҳ кунад бахт ҳолиё , ки дар ин шаҳр

تا چه کند بخت حالیا، که در این شهر

Ошиқу бадному ринд ва бода парастем

عاشق و بدنام و رند و باده پرستیم

Дар ҳаваси ҷоми бодаи лаби хубон ,

در هوس جام باده لب خوبان،

Бе майу соқии хароб ва бе худ ва мастем

بی می و ساقی خراب و بی خود و مستیم