Айбам макун имрӯз ки дастор надорам

عیبم مکن امروز که دستار ندارم

Фардост ки хирқаи гарави бодаи гузорам

فرداست که خرقه گرو باده گذارم

эй он ки ба ҳнҷри кашеми ханҷари бедод

ای آن که به حنجر کشیم خنجر بیداد

То лаб ба лаб ман нанаҳй ҷони нспорм

تا لب به لب من ننهی جان نسپارم

Бо қомати шамшоди ту ҳам бонги тзўрм

با قامت شمشاد تو هم بانگ تذورم

Бо оризи бустони ту ҳам савти ҳазорам

با عارض بستان تو هم صوت هزارم

Ҷуз мо натавон гуфт ки хуршед бибинад

جز ما نتوان گفت که خورشید ببیند

То дида маро ҳаст ба рӯй ту гуморам

تا دیده مرا هست به روی تو گمارم

Хӯн дар ғами ишқи ту , бидон мартаба хӯрдам

خون در غم عشق تو،‌ بدان مرتبه خوردم

Каз мардумаки дидаи биҷузи хӯни нФшорм

کز مردمک دیده بجز خون نفشارم

Монанди дили гумшудаи хештан эй дӯст

مانند دل گمشده خویشتن ای دوست

Дар зулфи ту умрӣаст ки ман туъмаи морам

در زلف تو عمری است که من طعمه مارم

Натавон кунам аз хӯни ҷигар , шарҳи ғами ҳиҷр

نتوان کنم از خون جگر، شرح غم هجر

Ҳар нома ки ман сӯии ту , бо гиря нигорам

هر نامه که من سوی تو، با گریه نگارم

Ҷон дар кафам аз баҳр нисораст ва дариғо

جان در کفم از بهر نثار است و دریغا

Афсар , набӯд лоиқи дилдори нисорам

افسر، نبود لایق دلدار نثارم