Дар он гулшан , ки оранд аз қафаси беруни ҳазорашро ,

در آن گلشن، که آرند از قفس بیرون هزارش را،

Ба минқор оварад чун барги гул ҳар неши хораш ро

به منقار آورد چون برگ گل هر نیش خارش را

намедонам чаҳ гулзораст ин хуррами фазо , ё раб

نمی‌دانم چه گلزار است این خرم فضا، یا رب

Ки гӯш боғбон нашунида овози ҳазораш ро

که گوش باغبان نشنیده آواز هزارش را

Ман он мурғам ки шуд обишхураш дар он гулистонӣ ,

من آن مرغم که شد آبشخورش در آن گلستانی،

Ки хӯни булбулон чун ҷӯй обаст обшораш ро

که خون بلبلان چون جوی آب است آبشارش را

Фазояд тирагӣ дар чашми ошиқи шуълаи он ма ,

فزاید تیرگی در چشم عاشق شعله آن مه،

Магари шамъи рухӣ равшан кунад шабҳои тораш ро

مگر شمع رخی روشن کند شبهای تارش را

Ҷузи ин сайёди сангини дили моро кишт ва рафт он гуҳ ,

جز این صیاد سنگین دل ما را کشت و رفت آن گه،

Пас аз куштан намедонам ки май бандади шикораш ро

پس از کشتن نمی دانم که می بندد شکارش را

Ба кӯии дӯст бесомон , яке пайк ғарибастам ,

به کوی دوست بی سامان، یکی پیک غریب استم،

Ки аз ноошноӣиҳо , намедонад диёраш ро

که از ناآشنائیها، نمی داند دیارش را

Дилӣ каз офтоби талъати он моҳ шуд ғофил

دلی کز آفتاب طلعت آن ماه شد غافل

Чу бахти афсару зулф ту дидам рӯзгораш ро

چو بخت افسر و زلف تو دیدم روزگارش را