Гулӣ каз ашки хунин , боғбон додааст обаш ро

گلی کز اشک خونین، باغبان داده است آبش را

Чаҳ душвораст дасти ғайр , агар гирад гулобаш ро

چه دشوار است دست غیر، اگر گیرد گلابش را

Агар малики дилам вайрон шуд аз дасти ғамаши шодам

اگر ملک دلم ویران شد از دست غمش شادم

Ки рӯзӣ мекунад таъмир , шаҳи малики харобаш ро

که روزی می‌کند تعمیر، شه ملک خرابش را

Наме орад чаро дар ҳалқаи чашми ман он маи по

نمی آرد چرا در حلقه چشم من آن مه پا

Ба сад аҷзу ниёз , он гуҳ ки май бӯсами рикобаш ро

به صد عجز و نیاز،‌ آن گه که می بوسم رکابش را

зи лаъли лаб агар бахшад шаробами соқии гули рух ,

ز لعل لب اگر بخشد شرابم ساقی گل رخ،

Ман хунини рух аз лухти ҷигари орми кабобаш ро

من خونین رخ از لخت جگر آرم کبابش را

Биҷузи хӯни дил ошиқ набад дар соғари соқӣ

بجز خون دل عاشق نبد در ساغر ساقی

зи ман бовар кун эй афсар , ки нӯшедам шаробаш ро

ز من باور کن ای افسر، که نوشیدم شرابش را