Хуши он булбул ки бигушоӣанд дар гулзори домаш ро

خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را

Диҳад гул бе ҷафои боғбон ҳар лаҳзаи комаш ро

دهد گل بی جفای باغبان هر لحظه کامش را

Маро , сайёд , тифлӣ боғбон бӯдааст ва бе парво

مرا، صیاد، طفلی باغبان بوده است و بی پروا

Ман он мурғам , ки ҷустами ошёни девори бомаш ро

من آن مرغم، که جستم آشیان دیوار بامش را

Маро дар шишаи дил хӯн фазояд ҳасрати соқӣ ,

مرا در شیشه دل خون فزاید حسرت ساقی،

Ки аз баҳр чаҳ нӯшади муддаии саҳбои ҷомаш ро

که از بهر چه نوشد مدعی صهبای جامش را

Шабу рӯзӣ ки дорад ҷони ман дар даврии ҷонон ,

شب و روزی که دارد جان من در دوری جانان،

Набинад ҳеҷ чашми тираи бахтии субҳу шомаш ро

نبیند هیچ چشم تیره بختی صبح و شامش را

Ба ҳеҷам май фурушади хоҷа дар бозору ҳайронам ,

به هیچم می فروشد خواجه در بازار و حیرانم،

Ба ҳеҷ оё фурушади хоҷае ҳаргизи ғуломаш ро

به هیچ آیا فروشد خواجه ای هرگز غلامش را

Хаёлӣ пухта дорад булҳавас , лекин гумонаст ин

خیالی پخته دارد بوالهوس، لیکن گمان است این

Магари ишқии зи сар берун кунад савдои хомаш ро

مگر عشقی ز سر بیرون کند سودای خامش را

Ба ишқ рӯй он дилдор , соқӣ кун ба соғар май

به عشق روی آن دلدار، ساقی کن به ساغر می

Худоро машкан ин ҷому мҷу дар нанги номаш ро

خدا را مشکن این جام و مجو در ننگ نامش را