Ишқ бартофт чунон сабру шикебе ро

عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را

Ки ба худ раҳ надаҳум азму тавоноӣ ро

که به خود ره ندهم عزم و توانایی را

Фориғ аз хӯни ҷигар , мардум чашмам нашавад

فارغ از خون جگر، مردم چشمم نشود

Майл саҳро набӯд мардуми дарёӣ ро

میل صحرا نبود مردم دریایی را

Шамъ рӯй ту гузашт аз брмн дар шаби тор

شمع روی تو گذشت از برمن در شب تار

Барад , аз дидаи ман қӯти бенаӣ ро

برد، از دیده من قوت بینایی را

Ростӣ , сарв аз он дар чаман озод омад ,

راستی، سرو از آن در چمن آزاد آمد،

Ки зи қад ту биёмухт длороиӣ ро

که ز قد تو بیاموخت دلارایی را

Ҷаври бегона барам ё ситами бори фироқ ?

جور بیگانه برم یا ستم بار فراق؟

Ғам ҷонона хӯрам ё ғами расвоиро ?

غم جانانه خورم یا غم رسوایی را؟

Лиззат ишқ надид он дили сангин ки набард ,

لذت عشق ندید آن دل سنگین که نبرد،

Заҳмати ошиқӣу ғуссаи танҳоӣ ро

زحمت عاشقی و غصه تنهایی را

АФсро , бо ғами дилдори ҷФоҷўӣ , буна

افسرا، با غم دلدار جفاجوی، بنه

Шеваи хеши парастӣу тани осое ро

شیوه خویش پرستی و تن آسایی را