Чаҳ хуш бошад шабӣ дар сарзаминӣ ,
چه خوش باشد شبی در سرزمینی،
Ба рӯзи орем бо субҳи ҷабинӣ
به روز آریم با صبح جبینی
Ба зулфу чеҳраи ?ут , ёро , ки мо ро
به زلف و چهرهات، یارا، که ما را
Ба ғайр аз ин набошад куфру динӣ
به غیر از این نباشد کفر و دینی
намедонам чаҳ ганҷаст ин муҳаббат
نمیدانم چه گنج است این محبت
Ки ҳар дил шуд , ғам ӯро дФинӣ
که هر دل شد، غم او را دفینی
Қарини шӯи лаҳзае бо ман , ки умрӣ
قرین شو لحظهای با من، که عمری
Надорам ҷузи ғами ишқати қаринӣ
ندارم جز غم عشقت قرینی
Ба рағми аҳли сӯрат , зи абрӯии каҷ
به رغم اهل صورت، ز ابروی کج
Ба маънии қиблаи гоҳи ростинӣ
به معنی قبلهگاه راستینی
Ту каз ҳури биҳиштии нозанин тар
تو کز حور بهشتی نازنینتر
Чаҳ гӯям ончунон ё инчунинӣ
چه گویم آنچنان یا اینچنینی
Магари шӯри магасро воншонд
مگر شور مگس را وانشاند
Ту шакарлаб биафшон остинӣ
تو شکرلب بیفشان آستینی