Бигӯ сайёди мо , дар доми резади донаи мо ро

بگو صیاد ما، در دام ریزد دانه ما را

Ки шояд башнавад мурғӣ дигар афсонаи мо ро

که شاید بشنود مرغی دگر افسانه ما را

Маро дар бндбнд афтод чун неи оташи ғайрат

مرا در بندبند افتاد چون نی آتش غیرت

Ки сӯзади шамъи базми дайгарии парвонаи мо ро

که سوزد شمع بزم دیگری پروانه ما را

Ҳарифонро пар аз саҳбост ҷоми айшу ҳайронам

حریفان را پر از صهباست جام عیش و حیرانم

Ки то кӣ бингарад соқии тиҳии паймонаи мо ро

که تا کی بنگرد ساقی تهی پیمانه ما را

Машав эмини зи зуҳди ақл , соқӣ май паёпаии даҳ

مشو ایمن ز زهد عقل، ساقی می پیاپی ده

Ки ин вайронаи охири бишиканади хмхонаҳи мо ро

که این ویرانه آخر بشکند خمخانه ما را

Агар боист бастан ҳар куҷои девонае ё раб

اگر بایست بستن هر کجا دیوانه ای یا رب

Ба занҷирӣ бабанд охири дили девонаи мо ро

به زنجیری ببند آخر دل دیوانه ما را

Дар ин олам ки обу гули асос ҳар банно омад

در این عالم که آب و گل اساس هر بنا آمد

Бпо карданд аз ғами кулбаи вайронаи мо ро

بپا کردند از غم کلبه ویرانه ما را

зи афсар , охир ӯро ин ҳамаи бегонагӣ то кӣ

ز افسر، آخر او را این همه بیگانگی تا کی

Хуши он рӯзӣ ки созад ошнои бегонаи мо ро

خوش آن روزی که سازد آشنا بیگانه ما را