Ҷузи моҳи ман ки ҳашта ба тораки кулоҳ ро

جز ماه من که هشته به تارک کلاه را

Бовар макун ки бӯда каллаи фарқи моҳ ро

باور مکن که بوده کله فرق ماه را

Гирд аз изори хештан эй моҳ ман бигир

گرد از عذار خویشتن ای ماه من بگیر

Бизадой , зи оина , асари дӯди оҳ ро

بزدای، ز آینه، اثر دود آه را

Бо хотир ҳазин макун эй дили хаёли дӯст

با خاطر حزین مکن ای دل خیال دوست

Андари всоқ танг мабар подшоҳ ро

اندر وثاق تنگ مبر پادشاه را

Ҳарчанд нест ғайри нигоҳӣ , гуноҳи ман

هرچند نیست غیر نگاهی،‌ گناه من

Шавем ба оби дидаи ҳуруфи гуноҳ ро

شویم به آب دیده حروف گناه را

Гирд оварад ба умрӣ агар дили гиёҳ чанд

گرد آورد به عمری اگر دل گیاه چند

Сӯзад ба як нафаси туфи ишқи он гиёҳ ро

سوزد به یک نفس تف عشق آن گیاه را

Умрӣаст фарши роҳи талаб , дида карда ам

عمری است فرش راه طلب، دیده کرده ام

Шояд қадам наҳй дигар ин фарши роҳ ро

شاید قدم نهی دگر این فرش راه را

Шабҳо зи бас ки ашки зи чашм терм чакад ,

شب ها ز بس که اشک ز چشم ترم چکد،

Силӣ шавад чунон ки баради хобгоҳ ро

سیلی شود چنان که برد خوابگاه را

Афсар , каманди зулф ту нозад ки ҳар хамаш ,

افسر، کمند زلف تو نازد که هر خمش،

Ҳам шоҳро асир кунад ҳам сипоҳ ро

هم شاه را اسیر کند هم سپاه را