То гурезади тараб аз кулбаи вайронаи мо ,

تا گریزد طرب از کلبه ویرانه ما،

Осмони санги ғами афканда ба паймонаи мо

آسمان سنگ غم افکنده به پیمانه ما

Бас ки аз дидау дил , гашти равони оташу об ,

بس که از دیده و دل، گشت روان آتش و آب،

Равад Ҷайҳун шуду оташкадаи кошонаи мо

رود جیحون شد و آتشکده کاشانه ما

Магараши хосият лаъл масеҳост , ки боз ,

مگرش خاصیت لعل مسیحاست، که باز،

Мурдаро зинда кунад нағмаи мастонаи мо

مرده را زنده کند نغمه مستانه ما

Он қадри даври зи ободӣ ақласт ки ҳеҷ ,

آنقدر دور ز آبادی عقل است که هیچ،

Дил девона надонад раҳи вайронаи мо

دل دیوانه نداند ره ویرانه ما

Сбҳаҳ зуннор кунад афсар , аз он рӯ ки ба дайр ,

سبحه زنّار کند افسر، از آن رو که به دیر،

раҳни як ҷуръа буд сбҳаҳи сад донаи мо

رهن یک جرعه بود سبحه صد دانه ما