эй карда баннои чашми ту ошиқ фиканӣ ро

ای کرده بنا چشم تو عاشق فکنی را

Вае бастаи миёни тарки ту нахҷӣри занӣ ро

و ای بسته میان ترک تو نخجیر زنی را

Чашмат ба сафи мижгони гӯйии шаҳ тарк аст

چشمت به صف مژگان گویی شه ترک است

Комодаҳ шудаи маъракаи Таҳамтанӣ ро

کاماده شده معرکه تهمتنی را

Ҳасани ту амӣрӣаст ки бар бом на афлок

حسن تو امیری است که بر بام نه افلاک

Бар санг занад шишаи мое ва манӣ ро

بر سنگ زند شیشه مایی و منی را

Хубони ҳамаро шеваи сари зулф шикастан

خوبان همه را شیوه سر زلف شکستن

Ту одати худ сохтаи паймони шиканӣ ро

تو عادت خود ساخته پیمان شکنی را

Гирад зи сулаймони рахти хотами хӯбӣ

گیرد ز سلیمان رخت خاتم خوبی

Хати ту чу оғоз кунад аҳриманӣ ро

خط تو چو آغاز کند اهرمنی را

эй коши дуоеи бикунад ҳарки бибинад

ای کاش دعایی بکند هرکه ببیند

Он тарзи қбопўшӣу нозуки баданӣ ро

آن طرز قباپوشی و نازک بدنی را

Нозами лаби лаъли ту ки дар танги ду марҷон

نازم لب لعل تو که در تنگ دو مرجان

Парвардаи яке ҳуққа дар аданӣ ро

پرورده یکی حقه در عدنی را

Ёқӯти лабат ё ба ман зори гдобхш ,

یاقوت لبت یا به من زار گدابخش،

ё нафй карам кун сифати бўолҳснӣ ро

یا نفی کرم کن صفت بوالحسنی را

Мандяш ва бигӯ талх , ки ин талхии посух

مندیش و بگو تلخ، که این تلخی پاسخ

Носих нашавад мояи ширини суханӣ ро

ناسخ نشود مایه شیرین سخنی را

Симини тану сангини дилӣ эй тарк ва ндонӣ

سیمین تن و سنگین دلی ای ترک و ندانی

Кин сангдилии айб буд сими танӣ ро

کاین سنگدلی عیب بود سیم تنی را

Бо даъвии ҳамрангии гесуӣ ту набӯд

با دعوی همرنگی گیسوی تو نبود

Ҷузи Рӯсияии нофаи машки хутанӣ ро

جز روسیهی نافه مشک ختنی را

Бо нисбати ҳамсангии лаъл ту набошад

با نسبت همسنگی لعل تو نباشد

Ҷузи хўнҷгрии кони ақиқи Яманӣ ро

جز خونجگری کان عقیق یمنی را

Гардидам ва як бут ба ҷамол ту надидам

گردیدم و یک بت به جمال تو ندیدم

Бтхонаҳи чинӣ ва батон хутанӣ ро

بتخانه چینی و بتان ختنی را

Зини пас ману кӯҳи ғам ва он тешаи фикрат ,

زین پس من و کوه غم و آن تیشه فکرت،

Фарҳод шавам дод даҳуми кӯҳканӣ ро

فرهاد شوم داد دهم کوهکنی را

Қотил ки ту бошӣ аҷабаст ар ба қиёмат

قاتل که تو باشی عجب است ار به قیامت

Ошиқ накунад даъвии хунини кафанӣ ро

عاشق نکند دعوی خونین کفنی را

То ҷомаи ҷонро зи ғамат чок насозам

تا جامه جان را ز غمت چاک نسازم

з андоза мабар хуии тнки перҳанӣ ро

ز اندازه مبر خوی تنک پیرهنی را

Ҷони сӯхта оташ ишқем ва нахоҳем

جان سوخته آتش عشقیم و نخواهیم

Чун хоми дилони роҳату осӯдаи танӣ ро

چون خام دلان راحت و آسوده تنی را

Трко , раҳ дил мезанадам донаи холат

ترکا، ره دل می زندم دانه خالت

Ҳиндӯии ту омухти магари роҳзанӣ ро

هندوی تو آموخت مگر راهزنی را

Аз зулф ва лабат пресс чаҳ май ҷӯӣ аз афсар

از زلف و لبت پرس چه می جویی از افسر

Мишкӣни нафасии вайу ширини суханӣ ро

مشکین نفسی وی و شیرین سخنی را