эй сояи саодат вае мояи шикеб

ای سایه سعادت و ای مایه شکیب

Мо аз ту бе худем ва ҳанузат ба мо ътиб

ما از تو بی خودیم و هنوزت به ما عتیب

Бе хори гули набӯда ва бе ранҷи мор , ганҷ

بی خار گل نبوده و بی رنج، مارِ گنج

Не хуррамӣаст беғаму неи ёр бе рақиб

نی خرّمی است بی غم و نی یار بی رقیب

Соқӣ ба ҳамгинони ҳамаи саҳбоӣ лаъл дод

ساقی به همگنان همه صهبای لعل داد

Ҷузи хӯни дили набӯда аз он май марои насиб

جز خون دل نبوده از آن می مرا نصیب

Вази ҷони мо нигор диҳад базмро бихӯр

وز جان ما نگار دهد بزم را بخور

Вази хӯни мо ҳабиб кунад дастро хзиб

وز خون ما حبیب کند دست را خضیب

Рӯзами ҳама шабасту шабами ҷумлаи бомдод

روزم همه شب است و شبم جمله بامداد

Зони мӯии ҳамчуи нофаи вази он рӯй длФриб

زآن موی همچو نافه وز آن روی دلفریب

Гӯраст чашми хотири сӯрати парасти маҳз

گور است چشم خاطر صورت پرست محض

Сирати зи сӯрат ту набинад , магари лбиб

سیرت ز صورت تو نبیند، مگر لبیب

Бо ишқи оннигор , зи афсари мҷўии сабр

با عشق آن نگار، ز افسر مجوی صبر

Ишқу сабурии ин ду ҳадисӣаст баси аҷиб

عشق و صبوری این دو حدیثی است بس عجیب