Он кӯ ба ту бахшед чунин лутфу сабоҳат

آن کو به تو بخشید چنین لطف و صباحت

Омухти марои шоирӣу расми фасоҳат

آموخت مرا شاعری و رسم فصاحت

То мардуми чашмами садаф дар ту бинад

تا مردم چشمم صدف در تو بیند

Чун одами обӣ шуда дар ғўсу сбоҳт

چون‌ آدم آبی شده در غوص و سباحت

Ҳам чашмаи Хизрии ту ва ҳам ҷоми Сикандар

هم چشمه خضری تو و هم جام سکندر

Ҳам маъдани ҳасании ту ҳам кони малоҳат

هم معدن حسنی تو هم کان ملاحت

Ҳам мояи ҷодуӣ ва ҳам сояи эъҷоз

هم مایه جادویی و هم سایه اعجاز

Ҳам офати оромӣ ва ҳам фитнаи роҳат

هم آفت آرامی و هم فتنه راحت

Ҳам доруии дардии ту ва ҳам меҳнати ҷон ҳо

هم داروی دردی تو و هم محنت جان ها

Ҳам марҳами захмии ту ва ҳам доғи ҷароҳат

هم مرهم زخمی تو و هم داغ جراحت

Бисёр дили мо ҳаваси бӯси туро кард

بسیار دل ما هوس بوس تو را کرد

Нишнид ҷавоб аз лаби лаълат ба сароҳат

نشنید جواب از لب لعلت به صراحت

Бо рӯй ту , кони ҷилваи даҳ субҳ мусаффост

با روی تو، کان جلوه ده صبح مصفاست

Хуршед бурун омад ва нашнохт қабоҳат

خورشید برون آمد و نشناخت قباحت

Афсар , макаш аз ранҷи талаби пой ба доман

افسر، مکش از رنج طلب پای به دامن

Кин хусрави мо , соҳиб ҷӯадасту самоҳат

کاین خسرو ما، صاحب جود است و سماحت