Хуш меравад бинозу садаши дида дар қафост

خوش میرود بناز و صدش دیده در قفاست

Қомат на , ин қиёмату боло на , ин балост

قامت نه، این قیامت و بالا نه، این بلاست

Андари шарор рӯй чаҳ ҷонҳоши мустаманд

اندر شرار روی چه جانهاش مستمند

Вондри шиканҷи мӯӣ чаҳ длҳош мубталост

واندر شکنج موی چه دلهاش مبتلاست

ӯ худ ба ишва роҳ равад дар миёни халқ

او خود به عشوه راه رود در میان خلق

ё он ки моҳро каллау сарвро қабост

یا آن که ماه را کله و سرو را قباست

Моро хаёл ӯ бадар аз сари куҷо ва кӣ

ما را خیال او بدر از سر کجا و کی

ӯро хаёли мо басари андар кӣ ва куҷост

او را خیال ما بسر اندر کی و کجاست

Рҳбонит наҷуста агар дил ба зулф ӯ

رهبانیت نجسته اگر دل به زلف او

Доими асири силсилаи тарсо сифат чарост

دایم اسیر سلسله ترسا صفت چراست

Ғам нест назми афсар агар нашмуранд ҳеҷ

غم نیست نظم افسر اگر نشمرند هیچ

Гавҳар чу қобил уфтад гӯйанд бе баҳост

گوهر چو قابل افتد گویند بی بهاست