Замони саркашии ишқу гоҳи шурб мудом аст

زمان سرکشی عشق و گاه شرب مدام است

Биё ба даври ту гирдам ки вақти гардиш ҷом аст

بیا به دور تو گردم که وقت گردش جام است

Ба зоҳидам суханӣ ҳаст агарчӣ панд нагирад

به زاهدم سخنی هست اگرچه پند نگیرد

Бирез хӯни суроҳе ки хӯни халқ ҳаром аст

بریز خون صراحی که خون خلق حرام است

зи сӯз ишқ машав ғофил эй дили ҳаваси ойин

ز سوز عشق مشو غافل ای دل هوس‌ آیین

Бисӯз дар дили оташ ки худ насухта хом аст

بسوز در دل آتش که خود نسوخته خام است

Аҷаби мадор агар нест ишқи шеваи оқил

عجب مدار اگر نیست عشق شیوه عاقل

Ки он ба хилват хосаст ва ин ба шореъ ом аст

که آن به خلوت خاص است و این به شارع عام است

Касе ки сӯрату маънӣ надида аст надонад

کسی که صورت و معنی ندیده است نداند

Миёни каъбау бтхонаҳи роҳи сидқ кадом аст

میان کعبه و بتخانه راه صدق کدام است

Чу дидам он бути айёр хештан напарастам

چو دیدم آن بت عیار خویشتن نپرستم

Ки кори ошиқи мискин ба як нигоҳ тамом аст

که کار عاشق مسکین به یک نگاه تمام است

Ба кори ишқи забон ҳичгаҳ набӯд ва набошад

به کار عشق زبان هیچگه نبود و نباشد

Ки даври ишқ ба ошиқи алии алдўом ба ком аст

که دور عشق به عاشق علی الدوام به کام است

Бғири ҳиҷру висолати маро на субҳӣу шомӣ

بغیر هجر و وصالت مرا نه صبحی و شامی

Барор парда ки субҳ ва бапуш чеҳра ки шом аст

برآر پرده که صبح و بپوش چهره که شام است

Надидаи ҷилва қомат шунидае ту қиёмат

ندیده جلوه قامت شنیده ای تو قیامت

Қиёмати он қади мавзуни ёри хуб хиром аст

قیامت آن قد موزون یار خوب خرام است

Бихон ҳикояти Маҳмӯду сари ишқи Аёзаш

بخوان حکایت محمود و سرّ عشق ایازش

Бибин чигуна дар ин остонаи шоҳ ғулом аст

ببین چگونه در این آستانه شاه غلام است

Бигӯ ба тоири озоди шохсор чу афсар

بگو به طایر آزاد شاخسار چو افسر

Ба шавқи донаи бғФлти Марв ки ҳалқа дом аст

به شوق دانه بغفلت مرو که حلقه دام است

Моро ба лаб аз нуқта даҳонеаст ҳикоят

ما را به لب از نقطه دهانی است حکایت

Гуфтем ва ба умрӣ нашуд ин нуктаи ривоят

گفتیم و به عمری نشد این نکته روایت

Он сахти камони тирам агар зад , бҳлши бод

آن سخت کمان تیرم اگر زد، بهلش باد

Кӣ ошиқ содиқ кунад аз дӯсти шикоят

کی عاشق صادق کند از دوست شکایت

Вази зи он ки ту ?бурмаи дгариро бгзинӣ ,

وز ز آن که تو برما دگری را بگزینی،

Аз мо накунад меҳри ту бар ғайри сироят

از ما نکند مهر تو بر غیر سرایت

Бе партави рухсори ту эй моҳи шаби афрӯз ,

بی پرتو رخسار تو ای ماه شب افروز،

Равшан нашавад маҳфилам аз шамъи ҳидоят

روشن نشود محفلم از شمع هدایت

Сӯрати зи ту нодидаи магари чашми басират

صورت ز تو نادیده مگر چشم بصیرت

Сирати з ту нашунида магари гӯши ривоят

سیرت ز تو نشنیده مگر گوش روایت

Ҷаври ту ба ҷоеаст ки ҷонам ба тазаллум

جور تو به جایی است که جانم به تظلم

Ҳасани ту ба ҳаддӣаст ки ҷурмам ба ниҳоят

حسن تو به حدّی است که جرمم به نهایت

Афсӯс ки ҳаргиз нанавозӣ ба нигоҳӣ

افسوس که هرگز ننوازی به نگاهی

Моро ки кунад гӯшаи чашми ту кифоят

ما را که کند گوشه چشم تو کفایت

Моро сухан аз зулф ва рахт бӯдау умрӣ ,

ما را سخن از زلف و رخت بوده و عمری،

Гуфтем ва ба поён нарасед ин ду ҳикоят

گفتیم و به پایان نرسید این دو حکایت