Зиндаи онро натавон гуфт ки ҷонӣ дорад

زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد

эй хуши он дил , ки чу мо ҷон ҷаҳонӣ дорад

ای خوش آن دل، که چو ما جان جهانی دارد

Ганҷҳо май талабади дӯсти зи вайронаи дил

گنج ها می طلبد دوست ز ویرانه دل

Ба ман роҳ нишин турфа гумоне дорад

به من راه نشین طرفه گمانی دارد

Суди мо мурдан дар ишқу забон , ҳастӣ мост

سود ما مردن در عشق و زبان، هستی ماست

Ошиқии байн , ки чаҳ хуши суд ва зӣоне дорад

عاشقی بین، که چه خوش سود و زیانی دارد

Гар чу парвонаи дили мост , ғазал хон аз чист ?

گر چو پروانه دل ماست، غزل خوان از چیست؟

Вар буд шамъ чаро сӯз наоне дорад ?

ور بود شمع چرا سوز نهانی دارد؟

Нукта ҳо ҳаст баҳри замзама дар ҳар шохӣ

نکته ها هست بهر زمزمه در هر شاخی

Набӯд булбули масти он ки фиғонӣ дорад

نبود بلبل مست آن که فغانی دارد

Рафт ҷонон ва бирафт аз тани мо тоб ва тавон

رفت جانان و برفت از تن ما تاب و توان

Ҷони мо байн ки аҷаби тоб ва туоне дорад

جان ما بین که عجب تاب و توانی دارد

Талх мегуяд ва ширинем аз ҳади бабрад

تلخ می گوید و شیرینیم از حد ببرد

Турфаи шукри лаби мо , нӯш даҳоне дорад

طرفه شکر لب ما، نوش دهانی دارد