Ин накӯён ки сеӣ қомат ва симин бадананд

این نکویان که سهی قامت و سیمین بدنند

Рафта дар перҳанӣ чун чаман ёсумананд

رفته در پیرهنی چون چمن یاسمنند

Блблоннд ки нолони гули сурхи баҳор

بلبلانند که نالان گل سرخ بهار

Дӯстонанд ки дастон гул анҷумананд

دوستانند که دستان گل انجمنند

Зиндаи дил , ҳеҷ нахобида ки дар фасли баҳор ,

زنده دل، هیچ نخوابیده که در فصل بهار،

Мурдагонанд ки оғшаҳи хок ва кафананд

مردگانند که آغشه خاک و کفنند

Дар гулистони ту эй шукри ширини ҳаракот

در گلستان تو ای شکر شیرین حرکات

Тўтённд ки хуши мантиқ ва шукр шикананд

طوطیانند که خوش منطق و شکر شکنند

Чаҳ наботии ту , ки то дар суханами ном ту рафт

چه نباتی تو، که تا در سخنم نام تو رفت

Булбулони шефтаи мантиқ ширин мананд

بلبلان شیفته منطق شیرین منند

Ошиқони рухи ту , бо ғами ҳиҷрат дар боғ ,

عاشقان رخ تو، با غم هجرت در باغ،

Ҳамчуи афсар , ҳамагии сокини байти алҳзннд

همچو افسر، همگی ساکن بیت‌الحزنند