Аз дида чакад қатраи хӯни ҷигари мо

از دیده چکد قطره خون جگر ما

Хӯни ҷигари овезаи чашмонтар мо

خون جگر آویزه چشمان تر ما

Азми сафари кӯй ту дорем ва набошад

عزم سفر کوی تو داریم و نباشد

Ҷузи лухти ҷигари тӯшаи роҳи сафари мо

جز لخت جگر توشه راه سفر ما

Моием ҳамон нахл ки дар домани атфол ,

ماییم همان نخل که در دامن اطفال،

Бо санги фурӯ рехта бошад самари мо

با سنگ فرو ریخته باشد ثمر ما

Рамзӣ буд аз оби ҳаёту дили зулмат

رمزی بود از آب حیات و دل ظلمت

Дар тираи шубонгарнигарӣ чашмтар мо

در تیره شبان گر نگری چشم تر ما

Бо он ки баландаст туро кавкаби масъӯд ,

با آن که بلند است تو را کوکب مسعود،

Андеша кун аз шуълаи оҳи саҳари мо

اندیشه کن از شعله آه سحر ما

Ин гӯна ки ишқами зи худӣ хона бипардохт

این گونه که عشقم ز خودی خانه بپرداخت

Рӯзии ту даройӣ ки набошад асари мо

روزی تو درآیی که نباشد اثر ما

Афсар , ба ҳарим дар он дӯст раседем

افسر، به حریم در آن دوست رسیدیم

Бади Хизр дар ин роҳи ҳамеи роҳбари мо

بد خضر در این راه همی راهبر ما