Хубон ки дар ойӣнаи рух худ нигаронанд

خوبان که در آیینه رخ خود نگرانند

Донанд ки ушшоқ чаҳ соҳбнзроннд

دانند که عشاق چه صاحبنظرانند

Дар кӯии муҳаббат чаҳ аҷаб марҳала санҷанд

در کوی محبّت چه عجب مرحله سنجند

Дар баҳри ҳақиқат чаҳ гиромии гҳроннд

در بحر حقیقت چه گرامی گهرانند

Коши он маи хуршеди нишон чеҳра намӯдӣ

کاش آن مه خورشید نشان چهره نمودی

Кин хок нишинон ба раҳаши мнтзроннд

کاین خاک نشینان به رهش منتظرانند

Танҳо на манам аз пай ӯ бехабар аз хеш

تنها نه منم از پی او بی خبر از خویش

Барӣаст ки танҳо зи пеш бе хброннд

برّی است که تن ها ز پیش بی خبرانند

Неи ҷома ки бар тан ба иваз даст бадаранд

نی جامه که بر تن به عوض دست بدرند

Онҷо ки мҷонини ғамати ҷомаи дроннд

آنجا که مجانین غمت جامه درانند

Ғавғои хилоиқи ҳамаи донеи сабаб аз чист

غوغای خلایق همه دانی سبب از چیست

Бар ишқи ману ҳасани ту афсӯси хўроннд

بر عشق من و حُسن تو افسوس خورانند

Даии афсараш аз гуфта саъдии ҳама дам гуфт

دی افسرش از گفته سعدی همه دم گفت

« шухӣ макун эй дӯст ки соҳбнзроннд »

«شوخی مکن ای دوست که صاحبنظرانند»