Субҳ омаду аломати мсқўл бар кашид

صبح آمد و علامت مصقول بر کشید

Вази осмони шмомаҳи кофур бар дамид

وز آسمان شمامهٔ کافور بر دمید

Гӯйӣ ки дӯсти қртаҳи шеъри кабӯди хеш

گویی که دوست قُرطهٔ شَعر کبود خویش

То ҷойгоҳи ноф ба ъмдо фурӯ дарид

تا جایگاه ناف به عمدا فرو درید

Дар шуд ба чатри моҳи синонҳои офтоб

در شد به چتر ماه سنانهای آفتاب

Вар чанд ҷурми моҳи сари андар сипар кашид

ور چند جِرم ماه سر اندر سپر کشید

Хуршед бо Суҳайл арӯсӣ кунад ҳаме

خورشید با سهیل عروسی کند همی

Каз бомдоди каллаи мсқўл бар кашид

کز بامداد کِلّهٔ مصقول بر کشید

Ваон акси офтоб нигаҳ кун ; илми илм

وان عکس آفتاب نگه کن ؛ علم علم

Гӯйӣ ба ложвард май сурх бар чакид

گویی به لاژورد می سرخ بر چکید

ё бар бунафшаи зори гули нор соя кард

یا بر بنفشه‌زار گل نار سایه کرد

ё барги лолаи зори ҳаме бар чакад ба хуед

یا برگ لاله‌زار همی بر چکد به خوید

ё оташи шуъоъи з машриқ фурухтанд

یا آتش شعاع ز مشرق فروختند

ё парниёни лаъл касе боз густаред

یا پرنیان لعل کسی باز گسترید

Ҷоми кабӯд ва сурх набед ор , космон

جام کبود و سرخ نبید آر، کآسمان

Гӯйӣ ки ҷомҳои кабӯдаст пар набед

گویی که جامهای کبود است پُر نبید

Ҷоми кабӯду бодаи сурху шуъоъи зард

جام کبود و بادهٔ سرخ و شعاع زرد

Гӯйӣ шақоӣқасту бунафшаи сету шнблид

گویی شقایق است و بنفشه‌ست و شنبلید

Чун хуш буд набед бар ин теғи офтоб

چون خوش بود نبید بر این تیغ آفتاب

Хосса ки акс ӯ ба набед андаруни Фтид

خاصه که عکس او به نبید اندرون فتید

Он равшанӣ ки чун ба пиёла фурӯ чакад

آن روشنی که چون به پیاله فرو چکد

Гӯйии ақиқи сурх ба лؤлؤ фурӯ чакид

گویی عقیق سرخ به لؤلؤ فرو چکید

Ваон соф май ки чун ба кафи даст бар наҳй

وان صاف می که چون به کف دست بر نهی

Каф аз қадаҳ ндонӣ , не аз қадаҳ набед

کف از قدح ندانی، نی از قدح نبید