Кӯи дилии кондаҳи ксорм буду бас

کو دلی کانده کسارم بود و بس

Аз ҷаҳон зу бӯдаам хушнӯду бас

از جهان زو بوده‌ام خشنود و بس

Мурғ дидӣ кӯ рибоед дона ро

مرغ دیدی کو رباید دانه را

Меҳнати ин дили ҳам чунон брбўду бас

محنت این دل هم چنان بربود و بس

Ман зи чархи обгуни нони хостам

من ز چرخ آبگون نان خواستم

ӯ ҷигари аҷрӣ ман фармуду бас

او جگر اجری من فرمود و بس

Чарх бар ман ид кард ва ҳар муҳим

چرخ بر من عید کرد و هر مهم

Моҳи нўсоъ тиҳӣ бинмуду бас

ماه نوصاع تهی بنمود و بس

Ман закоти устон ӯ дар қаҳти сол

من زکات استان او در قحط سال

Ҳам бсоъии бод май паймӯду бас

هم بصاعی باد می‌پیمود و بس

зи оташи давлат чу дар шаби зи ахтарон

ز آتش دولت چو در شب ز اختران

Гарме нодида дидам , дӯду бас

گرمیی نادیده دیدم، دود و بس

Мояи селоат ба ғурбат шуд зи даст

مایهٔ سلوت به غربت شد ز دست

Дил зиён афтоду меҳнати суду бас

دل زیان افتاد و محنت سود و بس

То ба табризами ду чизам ҳосил аст

تا به تبریزم دو چیزم حاصل است

Ним нону об Меҳрон раваду бас

نیم نان و آب مهران رود و بس

Зер хок осоед он каз тухми мост

زیر خاک آساید آن کز تخم ماست

Тухми ҳам дар зер хок осуду бас

تخم هم در زیر خاک آسود و بس

Чун бирӯяд тухми меҳнат ҳо кашад

چون بروید تخم محنت‌ها کشد

Меҳнати досаш ки сари бадрӯду бас

محنت داسش که سر بدرود و بس

Оташ аз дасти фалаки судам ба даст

آتش از دست فلک سودم به دست

Кӯ ба пои ғам чу хоками суду бас

کو به پای غم چو خاکم سود و بس

Авдии хоки оташин атлас кунам

عودی خاک آتشین اطلس کنم

зи оби хунин кин мижа полуду бас

ز آب خونین کاین مژه پالود و بس

Гарчи ғами фарсӯда даврон бидам

گرچه غم فرسودهٔ دوران بدم

Марги ъзи аддӣни марои Фрсўду бас

مرگ عز الدین مرا فرسود و بس

Бар сари хокаш хаҷал бинишаст чарх

بر سر خاکش خجل بنشست چرخ

Ним рӯи хокӣ ва хӯн олуду бас

نیم رو خاکی و خون آلود و بس

Ма ба ашк аз хоки роҳи каҳкашон

مه به اشک از خاک راه کهکشان

Гул гирифту хок ӯандӯд вбс

گل گرفت و خاک او اندود وبس

Гуфтам эй чархи ин чунин чун карда Эй

گفتم ای چرخ این چنین چون کرده‌ای

Пас ба хӯни мо тўӣии мохўзу бас

پس به خون ما توئی ماخوذ و بس

Ҳам зи узри худ тазаллум кард чарх

هم ز عذر خود تظلم کرد چرخ

Кони тазаллуми гӯш ман башнаваду бас

کان تظلم گوش من بشنود و بس

Бар либоси дайни тарози шаръ ро

بر لباس دین طراز شرع را

Лафзу калакаш буд тору пуду бас

لفظ و کلکش بود تار و پود و بس

Меҳдии дайн буд лекин чун Масеҳ

مهدی دین بود لیکن چون مسیح

Бар дили беморам ӯ бхшўду бас

بر دل بیمارم او بخشود و بس

Ҷоҳу ҷонии бас ба тамкину ҳузур

جاه و جانی بس به تمکین و حضور

Бар тану ҷони ман ӯ афзуду бас

بر تن و جان من او افزود و بس

Гарчи дар табриз дорам дӯстон

گرچه در تبریز دارم دوستان

Дӯстии ҷонии маро ӯ буду бас

دوستی جانی مرا او بود و بس

Баъд аз ӯ дар хоки табризам чикор

بعد از او در خاک تبریزم چکار

Кобрўии кори ман ӯ буду бас

کابروی کار من او بود و بس