Садрӣ ки қадар кон шаканд гавҳари сахоаш

صدری که قدر کان شکند گوهر سخاش

Баҳрӣ ки назул ҷон фиканд пайкари сахоаш

بحری که نزل جان فکند پیکر سخاش

Садри сахӣ ки лозим афъол ӯст базл

صدر سخی که لازم افعال اوست بذل

Ин исм муштақаст ҳам аз масдари сахоаш

این اسم مشتق است هم از مصدر سخاش

Ҳорӯн садр ӯст фалаки зи он ки анҷумаш

هارون صدر اوست فلک ز آن که انجمش

Ҳар шаби ҷлоҷл камараст аз зари сахоаш

هر شب جلاجل کمر است از زر سخاش

Шеърӣ ба шаб чу косаи юзии намоядам

شعری به شب چو کاسهٔ یوزی نمایدم

Аънӣ сегӣаст ҳалқа бигӯаш дар сахоаш

اعنی سگی است حلقه بگوش در سخاش

Шамси фалаки зи бими ази алшмс дар гурехт

شمس فلک ز بیم اذ الشمس در گریخت

Дар зилли шамси дайн ки шавад чокари сахоаш

در ظل شمس دین که شود چاکر سخاش

Волшмс хон ки ваов қисм дод зевараш

والشمس خوان که واو قسم داد زیورش

Кӯи басти баҳри ҳам лақабии зевари сахоаш

کو بست بهر هم لقبی زیور سخاش

То шамси дайн бар авҷи раёсат дўосбаҳ ронад

تا شمس دین بر اوج ریاست دواسبه راند

Як зарра нест шамси фалаки зи ахтари сахоаш

یک ذره نیست شمس فلک ز اختر سخاش

Ҳаст аз сахоаши иди ҷаҳон ва ахтарон диҳанд

هست از سخاش عید جهان و اختران دهند

Аз хӯшаи сипеҳри закоти сари сахоаш

از خوشهٔ سپهر زکات سر سخاش

Ин пери зани зи дона дил медиҳад сапанд

این پیر زن ز دانهٔ دل می‌دهد سپند

То дафъи чашм бад кунад аз манзари сахоаш

تا دفع چشم بد کند از منظر سخاش

Ризвони малики хусрави молик рқоб ӯст

رضوان ملک خسرو مالک رقاب اوست

Ки армни биҳишт адан шуд аз кавсари сахоаш

که ارمن بهشت عدن شد از کوثر سخاش

Лобл ки дар қиёс дрмнаҳасту шӯраи хок

لابل که در قیاس درمنه است و شوره خاک

Тӯбо ба назд халқашу кавсар бар сахоаш

طوبی به نزد خلقش و کوثر بر سخاش

Мейри раиси олам одил шавад тароз

میر رئیس عالم عادل شود طراز

Ҳар ҳаларо ки бофта дар шаштар сахоаш

هر حله را که بافته در ششتر سخاش

То халқро зи халқ ва ду дасташи се қулла ҳаст

تا خلق را ز خلق و دو دستش سه قله هست

Баҳрайни ду қулла нест бар ахзари сахоаш

بحرین دو قله نیست بر اخضر سخاش

Ва инак бибин бҳираҳи арҷяши қатра Эй аст

و اینک ببین بحیرهٔ ارجیش قطره‌ای است

Аз мавҷи баҳр дар ятемовар сахоаш

از موج بحر در یتیم آور سخاش

Нашигифт агар бҳираҳи арҷяши баъд аз ин

نشگفت اگر بحیرهٔ ارجیش بعد از این

Оради садафи зи баҳри гуҳарпарвар сахоаш

آرد صدف ز بحر گهر پرور سخاش

Гўӣӣ ки фатҳи боби нахуст офариниш ӯст

گوئی که فتح باب نخست آفرینش اوست

Баҳри низоми кули ҷаҳони ҷавҳари сахоаш

بهر نظام کل جهان جوهر سخاش

зи он даҳ бенон ки ҳашт ҷинонро мадад диҳад

ز آن ده بنان که هشت جنان را مدد دهد

Ҳафт ахтаранд ва на фалаки аҷрии хури сахоаш

هفت اخترند و نه فلک اجری خور سخاش

Ин ҳафт нуқта як рақаманд аз хати кафш

این هفت نقطه یک رقمند از خط کفش

Ва он на саҳифаи як варақ аз дафтари сахоаш

و آن نه صحیفه یک ورق از دفتر سخاش

Хати кафш ба сӯрат ҷӯйаст ва ҷӯй нест

خط کفش به صورت جوی است و جوی نیست

Баҳрӣаст лек мавҷи зан аз гавҳари сахоаш

بحری است لیک موج زن از گوهر سخاش

Дасти сахоаши байн шудаи суратгари умед

دست سخاش بین شده صورتگر امید

ё дасти ҳиммати омадаи суратгари сахоаш

یا دست همت آمده صورتگر سخاش

Ҷавзои сифати ду гонаи ҳазор офтоби зод

جوزا صفت دو گانه هزار آفتاب زاد

Ҳар гуҳ ки рафт ҳиммат ӯ дар бар сахоаш

هر گه که رفت همت او در بر سخاش

Ҳаст одам дигар падари ҳимматаш чунонк

هست آدم دگر پدر همتش چنانک

Ҳаввоӣ дигараст кунун модари сахоаш

حوای دیگر است کنون مادر سخاش

Гули гӯнаи рухи амли он хӯн кунанду бас

گل گونهٔ رخ امل آن خون کنند و بس

Каз ҳалқи бухли рехти сари ханҷари сахоаш

کز حلق بخل ریخت سر خنجر سخاش

Ҳар нохуняши мън ва ҳар ангушт ҷаъфарӣ аст

هر ناخنیش معن و هر انگشت جعفری است

Пас мъни ҷӯад чун нуҳуму ҷаъфари сахоаш

پس معن جود چون نهم و جعفر سخاش

Абр аз ҳаё ба хандаи фурӯи марди барқи вор

ابر از حیا به خنده فرو مرد برق‌وار

Кӯ зад қафои абр ба дасттар сахоаш

کو زد قفای ابر به دست تر سخاش

Азмаши ҳаме шиканҷа кунад каъби кӯҳ ро

عزمش همی شکنجه کند کعب کوه را

То ганҷ зарфишон диҳад андари хури сахоаш

تا گنج زرفشان دهد اندر خور سخاش

Бар чашма карам шуду сади ниёзи баст

بر چشمهٔ کرم شد و سد نیاز بست

Пас Хизр ҷӯад хонаму Искандари сахоаш

پس خضر جود خوانم و اسکندر سخاش

Ҳар дами ҳазор атса мишкӣн зад аз тарӣ

هر دم هزار عطسهٔ مشکین زد از تری

Мағзи ҷаҳони зи роиҳаи анбари сахоаш

مغز جهان ز رایحهٔ عنبر سخاش

Мурғӣаст ҳимматаш ки ҷаҳони рости сояи бон

مرغی است همتش که جهان راست سایه‌بان

Бар ҳафт байзаи з май аз як пари сахоаш

بر هفت بیضهٔ ز می از یک پر سخاش

Бар сар баранд ғошия чун ъбҳрши сарон

بر سر برند غاشیه چون عبهرش سران

Каз симу зар шудааст ҷаҳони анбари сахоаш

کز سیم و زر شده است جهان عنبر سخاش

Ҳаст офтоби зарду шафақ чун нигаҳ кунӣ

هست آفتاب زرد و شفق چون نگه کنی

Таби бардаи кушодаи раг аз нашутур сахоаш

تب بردهٔ گشاده رگ از نشتر سخاش

Соъоти байн ки бар варақи рӯз ва шаб равад

ساعات بین که بر ورق روز و شب رود

Кӯи бисту чор сатр шуд аз манзари сахоаш

کو بیست و چار سطر شد از منظر سخاش

Болои ҳафт хаймаи пирӯзаи дони зи қадар

بالای هفت خیمهٔ پیروزه دان ز قدر

Майдони гуҳӣ ки ҳаст дар он аскари сахоаш

میدان‌گهی که هست در آن عسکر سخاش

Андеша нардбон кунад аз ваҳм ва бар шавад

اندیشه نردبان کند از وهم و بر شود

Аз манзари сипеҳр ба мстнзри сахоаш

از منظر سپهر به مستنظر سخاش

Бар хон ҳимматаши ҷигар оз ме хӯрд

بر خوان همتش جگر آز می‌خورد

Дандони тези син ки шудааст афсари сахоаш

دندان تیز سین که شده است افسر سخاش

ӯ шер ва нестонаш дуотаст лоҷарам

او شیر و نیستانش دوات است لاجرم

Баради таби ниёз ба нешикари сахоаш

برد تب نیاز به نیشکر سخاش

Дар ҳеҷ ҷои зи шаҳри хуросони мкрмт

در هیچ جا ز شهر خراسان مکرمت

Каси панҷ навба нозада чун санҷари сахоаш

کس پنج نوبه نازده چون سنجر سخاش

Бигзор истиорат аз онҷо ки ростӣ аст

بگذار استعارت از آنجا که راستی است

Ар ман кунад назири хуросони хури сахоаш

ار من کند نظیر خراسان خور سخاش

Маҳмӯди бен алӣаст чу Маҳмӯд ва чун алӣ

محمود بن علی است چو محمود و چون علی

Ман ҳам Аёзи ҷўдш ва ҳам қанбари сахоаш

من هم ایاز جودش و هم قنبر سخاش

Мҳмўдўори бути шикани ҳинди хониш аз онк

محمودوار بت شکن هند خوانش از آنک

Тороҷи ҳинд оз кунад лашкари сахоаш

تاراج هند آز کند لشکر سخاش

Иъсўб умматаст алии вор аз онкии сӯхт

یعسوب امت است علی‌وار از آنکه سوخت

Занбӯри хонаи зару сими озари сахоаш

زنبور خانهٔ زر و سیم آذر سخاش

Чун дар замонаи оби карами ҳеҷ ҷо намонад

چون در زمانه آب کرم هیچ جا نماند

Ҷой таяммумаст ба хок дар сахоаш

جای تیمم است به خاک در سخاش

Неи не чу ман ҷаҳонии сероб файз ӯст

نی نی چو من جهانی سیراب فیض اوست

Сероб чаҳ ки ғарқаи тан аз Фрғри сахоаш

سیراب چه که غرقه‌تن از فرغر سخاش

Бо хори хушки хотирами оради трнгбин

با خار خشک خاطرم آرد ترنگبین

Бодӣ ки бурузади зи неи аскари сахоаш

بادی که بروزد ز نی عسکر سخاش

зи он нахли хушк тоза шавадгар насими қудс

ز آن نخل خشک تازه شود گر نسیم قدس

Чун Марямаст ҳомилаи тани духтари сахоаш

چون مریم است حامله تن دختر سخاش

Аз обнӯси рӯзу шабам зон кунад дуот

از آبنوس روز و شبم زان کند دوات

То нусха мекунам ба қалами маҳзари сахоаш

تا نسخه می‌کنم به قلم محضر سخاش

Пешам чу моҳи қъдаҳи шбрнг аз он , кашанд

پیشم چو ماه قعدهٔ شبرنگ از آن، کشند

То хонам офтоби ҷнибт бар сахоаш

تا خوانم آفتاب جنیبت بر سخاش

Саҷҷода аз Суҳайл кунам наз адими шом

سجاده از سهیل کنم نز ادیم شام

То май барам суҷуди сипос аз дар сахоаш

تا می‌برم سجود سپاس از در سخاش

Боронии з офтоб кунам наз гилӣми Миср

بارانی ز آفتاب کنم نز گلیم مصر

Каз меғ тар ҳавост ҳамаи кишвари сахоаш

کز میغ‌تر هواست همه کشور سخاش

Дили кӯи мҳФаҳи дор умедаст назд ӯст

دل کو محفه‌دار امید است نزد اوست

То чун кашад мҳФаҳи нози астари сахоаш

تا چون کشد محفهٔ ناز استر سخاش

Пои дилам бурун нашуд аз хати меҳр ӯ

پای دلم برون نشد از خط مهر او

Неи муҳраи умеди ман аз шшдри сахоаш

نی مهرهٔ امید من از ششدر سخاش

Гар дошт як муҳим ба азизӣ чу рӯзи ид

گر داشت یک مهم به عزیزی چو روز عید

Шуд чун ҳилоли шуҳраи зи ман пайкари сахоаш

شد چون هلال شهره ز من پیکر سخاش

Гар каъби момаҳ об нахурд ва ба ташна дод

گر کعب مامه آب نخورد و به تشنه داد

Машҳуртар з диҷла шуд обишхури сахоаш

مشهورتر ز دجله شد آبشخور سخاش

Вари ҳотами асбӣ аз паии Тифл ва занӣ бикушт

ور حاتم اسبی از پی طفل و زنی بکشت

Не монад зиндаи ном ва шуд он муфаххари сахоаш

نی ماند زنده نام و شد آن مفخر سخاش

Имрӯзи меҳтари руасоӣ замона ӯст

امروز مهتر رؤسای زمانه اوست

Сад каъб ва ҳотаманд кунун кеҳтари сахоаш

صد کعب و حاتم‌اند کنون کهتر سخاش

Хӯни лафзам аз хушии муроот ӯ балӣ

خون لفظم از خوشی مراعات او بلی

Ҳаст ин гулоби ман зи гули нстри сахоаш

هست این گلاب من ز گل نستر سخاش

Аз лафзи ман ки панҷсад ҳиҷрат чу ман назод

از لفظ من که پانصد هجرت چو من نزاد

Монад ҳазор сол дигар мухбири сахоаш

ماند هزار سال دگر مخبر سخاش

Густардам ин санои зи муҳаббат на аз тамаъ

گستردم این ثنا ز محبت نه از طمع

То донадам муҳиби санои густари сахоаш

تا داندم محب ثنا گستر سخاش

Ин тӯҳфа каз мулӯки ҷаҳони доштами дареғ

این تحفه کز ملوک جهان داشتم دریغ

Кардам нисори боргаҳи анвари сахоаш

کردم نثار بارگه انور سخاش

ӯ рости боғи ҷӯаду марои боғи ҷон ва ман

او راست باغ جود و مرا باغ جان و من

Навбари Фрстмши ивази навбари сахоаш

نوبر فرستمش عوض نوبر سخاش

ӯ марди зоту ҳиммати ман бикр , лоҷарам

او مرد ذات و همت من بکر، لاجرم

Бикрии ҳамтем шуда дар бистари сахоаш

بکری همتم شده در بستر سخاش

Ман ёфтам Нидои ано аллоҳ кулем вор

من یافتم ندای انا الله کلیم‌وار

То нор дидам аз шаҷари ахзари сахоаш

تا نار دیدم از شجر اخضر سخاش

Имрӯзи сад чароғи ино бар фурухтам

امروز صد چراغ ینا بر فروختم

Аз як шарар ки ёфтам аз ахгари сахоаш

از یک شرر که یافتم از اخگر سخاش

Сад нофаи машки додмш аз таббати замир

صد نافه مشک دادمش از تبت ضمیر

Гар як бихӯр ёфтам аз миҷмари сахоаш

گر یک بخور یافتم از مجمر سخاش