Аз он қабл ки сари олам бақо дорам

از آن قبل که سر عالم بقا دارم

Бад-ӣни сарои фанои сари фурӯ наме орм

بدین سرای فنا سر فرو نمی‌آرم

Нишоти ман ҳамаи зии ошён на фалак аст

نشاط من همه زی آشیان نه فلک است

Агарчӣ дар қафаси панҷ ҳиси гирифторам

اگرچه در قفس پنج حس گرفتارم

На он касам ки дарин доми гоҳи деву сутур

نه آن کسم که درین دام‌گاه دیو و ستور

Чу ақли мухтасарони тухми коҳилии корам

چو عقل مختصران تخم کاهلی کارم

Ба коҳи баррагии барг ҷаҳон нахоҳам ҷуст

به کاه برگی برگ جهان نخواهم جست

Чунон ки нест ба як ҷӯи ҷаҳони харидорам

چنان که نیست به یک جو جهان خریدارم

Дило ҷаҳони ҳама бодасту халқи хоки параст

دلا جهان همه باد است و خلق خاک پرست

На оташам ки фурӯзӣ ба боди рухсорам

نه آتشم که فروزی به باد رخسارم

Тамаъи мадор ки аз баҳри туъмаи арқон

طمع مدار که از بهر طعمهٔ ارکان

Аннани ҷону хирадро ба ҳирс бисипорам

عنان جان و خرد را به حرص بسپارم

Мабод каз паии хушнӯдии чаҳор раис

مباد کز پی خشنودی چهار رئیس

Ду подшоро дар малики дили бёзорм

دو پادشا را در ملک دل بیازارم

Шуд онкии басти фурӯғи ғуруру оташи оз

شد آنکه بست فروغ غرور و آتش آز

Миёни дидаи ҳиммати хаёли пиндорам

میان دیدهٔ همت خیال پندارم

Аз он хаёли ман имрӯзи хилватии ҷустам

از آن خیال من امروز خلوتی جستم

Вази он фурӯғи ман акнӯн фароғатӣ дорам

وز آن فروغ من اکنون فراغتی دارم

Басо ки аз паии ҷусти ҷаҳон чун паргор

بسا که از پی جست جهان چون پرگار

Чу доираи ҳама тан гашта буд зуннорам

چو دایره همه تن گشته بود زنارم

Кунун нигар ки азён манзил набаҳра фиреб

کنون نگر که ازیان منزل نبهره فریب

Ба расми толеъи худ вопасаст рафторам

به رسم طالع خود واپس است رفتارم

Агарчӣ зини фалаки оби ранги оташи бор

اگرچه زین فلک آب رنگ آتش‌بار

Чу боду хоки сабки сояу гарони боРом

چو باد و خاک سبک سایه و گران‌بارم

Чу бод аз дар ҳар каси нахондаи дрншўм

چو باد از در هر کس نخوانده درنشوم

Чу хоки ҳам худро бе хатари бнгзорм

چو خاک هم خود را بی‌خطر بنگذارم

Ним чу об ки бо ҳар касе даромезам

نیم چو آب که با هر کسی درآمیزم

Ним чу абр ки бар ҳар хасии гуҳари боРом

نیم چو ابر که بر هر خسی گهر بارم

Чу тӯтӣ арча ҳамаи мантиқам на ғаммозам

چو طوطی ارچه همه منطقم نه غمازم

Чу теғ гарчи ҳамаи гавҳарам на ғаддорам

چو تیغ گرچه همه گوهرم نه غدارم

Ниёзгар бадаради пайкари маро аз ҳам

نیاز گر بدرد پیکر مرا از هم

Набинӣ аз паии кори ниёзи пайкорам

نبینی از پی کار نیاز پیکارم

Чу зар нахоҳам худро асири дасти хасон

چو زر نخواهم خود را اسیر دست خسان

зи ҳирси онкӣ ба зари ҳамчу зар шавад корам

ز حرص آنکه به زر همچو زر شود کارم

Чу оби дрншўми баҳри нон ба ҳар гӯша

چو آب درنشوم بهر نان به هر گوشه

Аз он чу шамъи ҳамаи солаи хештани хорам

از آن چو شمع همه ساله خویشتن خوارم

Ҳазор шукр кунам файзу фазли яздон ро

هزار شکر کنم فیض و فضل یزدان را

Ки дод донишу дайнгар надоди динорам

که داد دانش و دین گر نداد دینارم

зи халқ гӯша гирифтам ки то ҳаме сояд

ز خلق گوشه گرفتم که تا همی ساید

Кулоҳи гӯшаи ҳиммат ба чархи давворам

کلاه گوشهٔ همت به چرخ دوارم

Ба табъи оҳани байнами сифоти мардум ро

به طبع آهن بینم صفات مردم را

Аз он гурезон аз ҳар касе парии ворам

از آن گریزان از هر کسی پری‌وارم

Бдонкаҳ чун алиф васл бошам аз хорӣ

بدانکه چون الف وصل باشم از خواری

Ки ном набӯду бенанди халқи дидорам

که نام نبود و بینند خلق دیدارم

Агар бадонеи симурғро ҳамеи монам

اگر بدانی سیمرغ را همی مانم

Ки ман ниҳонам ва пайдост ному ахборам

که من نهانم و پیداست نام و اخبارم

Бидон ки нест кафам чун даҳони гули пари зар

بدان که نیست کفم چون دهان گل پر زر

Ба дасти таъна чаро ки ҳар хасӣ наад хорам

به دست طعنه چرا که هر خسی نهد خارم

Магар надонад каз ақди ақлу ҷавҳари ҷон

مگر نداند کز عقد عقل و جوهر جان

Параст гардани аъмолу дасти асрорам

پر است گردن اعمال و دست اسرارم

Азин забони дроФшон чу дафтари аъшӣ

ازین زبان درافشان چو دفتر اعشی

Мурассаъаст ба гавҳари ҳазор тӯморам

مرصع است به گوهر هزار طومارم

На марди лофами хоқонии сухани бофам

نه مرد لافم خاقانی سخن‌بافم

Ки рӯҳи қудси тунди тору пуди ашъорам

که روح قدس تند تار و پود اشعارم

зи кас ба даҳр хаҷал нестам бҳмди аллоҳ

ز کس به دهر خجل نیستم بحمد الله

Магари зи эзаду устоди садри аҳрорам

مگر ز ایزد و استاد صدر احرارم

Ба шукри эзаду устод дар мақоми суҷуд

به شکر ایزد و استاد در مقام سجود

Ниҳодаи сар ба замини ҳамчуи калаку паргорам

نهاده سر به زمین همچو کلک و پرگارم

Ба шукри садри замон ҳар замон ба баҳри сухан

به شکر صدر زمان هر زمان به بحر سخن

Садафи мисоли даҳонро ба дар бинборм

صدف مثال دهان را به در بینبارم

Айёри шеъри ман акнӯн аён тавонад шуд

عیار شعر من اکنون عیان تواند شد

Ки рои равшани он меҳтараст меъёрам

که رای روشن آن مهتر است معیارم

Кулем таври макорими аҷали бҳоءи аддӣн

کلیم طور مکارم اجل بهاء الدین

Ки мадҳ ӯст масеҳои ҷони беморам

که مدح اوست مسیحای جان بیمارم

Сипеҳри ҳамду съодоти саъди дайни Аҳмад

سپهر حمد و سعادات سعد دین احمد

Ки хоки даргааши афзуди оби бозорам

که خاک درگهش افزود آب بازارم

Малики сифотӣ кандар мамолики шарафаш

ملک صفاتی کاندر ممالک شرفش

Сипеҳр гуфт ки ман камтарин амал дорам

سپهر گفت که من کمترین عمل دارم

Паём дод ба даргоҳаши офтоб ки ман

پیام داد به درگاهش آفتاب که من

Туро ғуломам аз он бар нуҷуми солорам

تو را غلامم از آن بر نجوم سالارم

Нигар чигуна нигаҳдорем зи наҳси вабол

نگر چگونه نگهداریم ز نحس وبال

Ки дар ҳарими ҷалолати ҳаме ба зинҳорам

که در حریم جلالت همی به زنهارم

Ситора гуфт манам пайки иззат аз дар ӯ

ستاره گفت منم پیک عزت از در او

Аз он ба машриқу мағриб ҳамеша сайёрам

از آن به مشرق و مغرب همیشه سیارم

Аё ғиоси заъифону ғиси даравишон

ایا غیاث ضعیفان و غیث درویشان

Ба боғи мадҳи ту бар шохи маърифати боРом

به باغ مدح تو بر شاخ معرفت بارم

Агар чаҳ номи ман андари ҳисоб « ушшуарост »

اگر چه نام من اندر حساب «الشعراست»

зи мадҳати ту ба « алоолзин » сазоворам

ز مدحت تو به «الاالذین» سزاوارم

Ба пеши файзи ту зи он омадам ба истисқо

به پیش فیض تو ز آن آمدم به استسقا

Кивораоне азин хушки соли тиморам

که وارهانی ازین خشک‌سال تیمارم

Сўрнгори ҳадисам вале ҳар он сӯрат

صورنگار حدیثم ولی هر آن صورت

Ки ҷон дар он натавонам намӯд ннгорм

که جان در آن نتوانم نمود ننگارم

Кадоми илм каз он ақл ман наёфт асар

کدام علم کز آن عقل من نیافت اثر

Биёзмои маро то бибинӣ осорам

بیازمای مرا تا ببینی آثارم

Бад-ӣни қасида ки яксар ғроӣб ва ғрр аст

بدین قصیده که یکسر غرائب و غرر است

Сазад ки хуонеи сад чун лабеду Башшорам

سزد که خوانی صد چون لبید و بشارم

Бимон ба давлати ҷовид то ба ҳурмати ту

بمان به دولت جاوید تا به حرمت تو

Замонаи зии ҳарам хуррамӣ диҳад боРом

زمانه زی حرم خرمی دهد بارم