Субҳи дам чун каллаи бандади оҳи дӯди осои ман

صبح‌دم چون کله بندد آه دود آسای من

Чун шафақ дар хӯн нишинад чашми шаби паймои ман

چون شفق در خون نشیند چشم شب پیمای من

Маҷлиси ғам сохтааст ва ман чу беди сӯхта

مجلس غم ساخته است و من چو بید سوخته

То ба ман роўқ кунад мижгон май полои ман

تا به من راوق کند مژگان می پالای من

Ранг ва бозичааст кори гунбади норанги ранг

رنگ و بازیچه است کار گنبد نارنگ رنگ

Чанд ҷӯшам каз брўтм нагзарад сафрои ман

چند جوشم کز بروتم نگذرد صفرای من

Тири борон саҳар дорам сипар чун нафиканд

تیر باران سحر دارم سپر چون نفکند

Ин куҳани гурги хашини боронӣ аз ғавғои ман

این کهن گرگ خشن بارانی از غوغای من

Ин хмоҳни гаван ки чун рем оҳанам полуду сӯхт

این خماهن گون که چون ریم آهنم پالود و سوخت

Шуд скоҳни пӯшиш аз дӯди дили дрўои ман

شد سکاهن پوشش از دود دل دروای من

Мор дидӣ дар гёи печон ? кунун дар ғори ғам

مار دیدی در گیا پیچان؟ کنون در غار غم

Мори байни печида бар соқи гёи осои ман

مار بین پیچیده بر ساق گیا آسای من

Аждаҳои байн ҳалқа гашта хуфтаи зери доманам

اژدها بین حلقه گشته خفته زیر دامنم

з он наҷунбам тарсам огаҳ гардад аждарҳои ман

ز آن نجنبم ترسم آگه گردد اژدرهای من

То натарсанд ин ду Тифли ҳиндӯи андари маҳди чашм

تا نترسند این دو طفل هندو اندر مهد چشم

Зери домани пӯшами аждарҳои ҷони Фрсои ман

زیر دامن پوشم اژدرهای جان فرسای من

Дасти оҳангари маро дар мор заҳҳокӣ кашид

دست آهنگر مرا در مار ضحاکی کشید

Ганҷи аФридўн чаҳ суди андари дили донои ман

گنج افریدون چه سود اندر دل دانای من

Оташини об аз хуй хунин баронам то ба каъб

آتشین آب از خوی خونین برانم تا به کعب

Косё сангӣаст бар пои замини паймони ман

کاسیا سنگی است بر پای زمین‌پیمای من

Ҷайби ман бар садраи хоро итобӣ шуд зи ашк

جیب من بر صدرهٔ خارا عتابی شد ز اشک

Кӯҳи хорои зери атфи домани хорои ман

کوه خارا زیر عطف دامن خارای من

Рӯй хок олуд ман чун коҳ бар девори ҳабс

روی خاک آلود من چون کاه بر دیوار حبس

Аз рухам кҳгл кунад ашки замини андои ман

از رخم کهگل کند اشک زمین اندای من

Чун канори шамъи бинии соқи ман дандонаи дор

چون کنار شمع بینی ساق من دندانه‌دار

Соқи ман хоӣиди гўӣии банди дандони хои ман

ساق من خائید گوئی بند دندان خای من

Қутби ворам бар сари як нуқта дорад чори мех

قطب‌وارم بر سر یک نقطه دارد چار میخ

Ин ду миррӣхи занби феъли Зуҳали симои ман

این دو مریخ ذنب فعل زحل سیمای من

То ки ларзони соқи ман бар оҳанӣн курсӣ нишаст

تا که لرزان ساق من بر آهنین کرسی نشست

намебилразад соқи арш аз оҳи сувари овои ман

می‌بلرزد ساق عرش از آه صور آوای من

Бӯса хоҳам дод виҳки банди пандомӯз ро

بوسه خواهم داد ویحک بند پندآموز را

Лоҷарами зин бндчнбрўор шуд болои ман

لاجرم زین بندچنبروار شد بالای من

Дар сияҳи корӣ чу шаб рӯй сипеди орм чу субҳ

در سیه کاری چو شب روی سپید آرم چو صبح

Пас сипед ояд сияҳи хона ба шаби маъвои ман

پس سپید آید سیه‌خانه به شب ماوای من

Пушт бар девори зиндон , рӯй бар боми фалак

پشت بر دیوار زندان، روی بر بام فلک

Чун фалак шуд пуршукуфаи наргиси бинои ман

چون فلک شد پرشکوفه نرگس بینای من

Меҳнат ва ман рӯй дар рӯй омада чун ҷўзи мағз

محنت و من روی در روی آمده چون جوز مغز

Фундуқи осои бастаи равзани сақфи меҳнати зои ман

فندق آسا بسته روزن سقف محنت زای من

Ғусса ҳар рӯз ва ёрб ёрб ҳар ним шаб

غصهٔ هر روز و یارب یارب هر نیم شب

То чаҳ хоҳад кард ёрб ёрб шабҳои ман

تا چه خواهد کرد یارب یارب شب‌های من

Ҳаст чун субҳи ошкоро кин сабоҳӣ чанд ро

هست چون صبح آشکارا کاین صباحی چند را

Бими субҳ растхезаст аз шаби ялдои ман

بیم صبح رستخیز است از شب یلدای من

Манҷаниқи сад ҳисораст оҳи ман ғофил чарост

منجنیق صد حصار است آه من غافل چراست

Шамъи сони зини манҷаниқ аз садумати нкбои ман

شمع‌سان زین منجنیق از صدمت نکبای من

Рӯза кардам назр чун Марям ки ҳам Марям сафост

روزه کردم نذر چون مریم که هم مریم صفاست

Хотири рӯҳи алқудси пайванди исои зои ман

خاطر روح القدس پیوند عیسی زای من

Нест бар ман рӯза дар бемории дил зон маро

نیست بر من روزه در بیماری دل زان مرا

Рӯза ботил мекунад ашк даҳон олой ман

روزه باطل می‌کند اشک دهان آلای من

Ашки чашмам дар даҳон уфтад гуҳи ифтор аз онк

اشک چشمم در دهان افتد گه افطار از آنک

Ҷуз ки оби гарм чизе нагзарад аз ноӣ ман

جز به آبِ گرم، پِستی نگذرد از نای من

Пои ман гўӣӣ ба дарди каҷ рӯй мохўз буд

پای من گوئی به درد کج روی ماخوذ بود

Пойро ин дардисар буд аз сари савдои ман

پای را این دردسر بود از سر سودای من

зи онкии доғи оҳанӣни охири давои дрдҳост

ز آنکه داغ آهنین آخر دوای دردهاست

зи оташини оҳи ман оҳан доғ шуд бар пои ман

ز آتشین آه من آهن داغ شد بر پای من

Не ки як оҳи марои ҳам сад муваккил бар сар аст

نی که یک آه مرا هم صد موکل بر سر است

Варна чрхстии мушаббаки зи оҳи паҳлуи сои ман

ورنه چرخستی مشبک ز آه پهلو سای من

Рӯй Дайлам дидам аз ғами мӯӣ зубин шуд маро

روی دیلم دیدم از غم موی زوبین شد مرا

Ҳамчуи мӯии Дайлами андари ҳам шикасти аъзои ман

همچو موی دیلم اندر هم شکست اعضای من

Чун рубобами коса хушкасту хазина холӣ аст

چون ربابم کاسه خشک است و خزینه خالی است

Пас танобам дар гулӯ афкандаанд аъдои ман

پس طنابم در گلو افکنده‌اند اعدای من

эй ъФии аллоҳи хўоҷгонӣ каз сари сафрои ҷоҳ

ای عفی‌الله خواجگانی کز سر صفرای جاه

Хондаанд имрӯзи анори аллоҳ бар хзрои ман

خوانده‌اند امروز انار الله بر خضرای من

Ҳар зании ҳиндӯ ки ӯро дона бар дасти афканам

هر زنی هندو که او را دانه بر دست افکنم

Донаи зан пайдо набинад хирмани савдои ман

دانه زن پیدا نبیند خرمن سودای من

Чун зару гул ба дасти ало ки хори пои ақл

چون زر و گل به دست الا که خار پای عقل

Сайди хорӣ кӣ шавад ақли сухани пирои ман

صید خاری کی شود عقل سخن پیرای من

Зари ду ҳарф афтоду боҳам ҳар дуро пайванди не

زر دو حرف افتاد و باهم هر دو را پیوند نی

Пас куҷо пайванд созад бо дили яктои ман

پس کجا پیوند سازد با دل یکتای من

Сомрии сайрам на Мӯсои сират ар то зинда ам

سامری سیرم نه موسی سیرت ار تا زنده‌ام

Дар сам гӯсола олоед яди Байзои ман

در سم گوساله آلاید ید بیضای من

Дар тамӯзами барги бедӣ на влбӣ аз рӯй қадар

در تموزم برگ بیدی نه ولبی از روی قدر

Бод зан шуд шохи тӯбо аз паии гармои ман

باد زن شد شاخ طوبی از پی گرمای من

Барг хурмоем ки аз ман боди зани созанди халқ

برگ خرمایم که از من باد زن سازند خلق

Боди сардам дар лабасту рези рези аҷзои ман

باد سردم در لب است و ریز ریز اجزای من

Нофаи машкам кигар бандам кунӣ дар сдҳсор

نافهٔ مشکم که گر بندم کنی در صدحصار

Сӯии ҷон парвоз ҷӯяд таййиби ҷони афзои ман

سوی جان پرواز جوید طیب جان افزای من

Нофаро кимхти рангини сарзаниш ҳо кард ва гуфт

نافه را کیمخت رنگین سرزنش‌ها کرد و گفت

Неки бдрнгӣ , надории сӯрати зебои ман

نیک بدرنگی، نداری صورت زیبای من

Нофа гуфташ ёФаҳ кам гӯи к-эйат маънӣ марост

نافه گفتش یافه کم گو کایت معنی مراست

Ва инак инак ҳуҷҷат гуё дами бўёии ман

و اینک اینک حجت گویا دم بویای من

Оинаи рангӣ ки пайдои ту аз пинҳон ба аст

آینه رنگی که پیدای تو از پنهان به است

Кимиёи феълам ки пинҳонам ба аз пайдои ман

کیمیا فعلم که پنهانم به از پیدای من

Каъбаи ворами муқтадои сабзи пӯшони фалак

کعبه‌وارم مقتدای سبز پوشان فلک

Каз втоӣ исо ояд шақаи дебои ман

کز وطای عیسی آید شقهٔ دیبای من

Дар ммзҷ бошаму мамзуҷи кавсари хотирам

در ممزج باشم و ممزوج کوثر خاطرم

Дар мърҷи ғалатаму миъроҷи ризвони ҷои ман

در معرج غلطم و معراج رضوان جای من

Чун гул раъност шахсам каз паии куштани зайд

چون گل رعناست شخصم کز پی کشتن زید

Дар шаҳидӣ шоҳидӣ дорад гули раънои ман

در شهیدی شاهدی دارد گل رعنای من

Чанд биғораҳ ки дар байғӯла орӣ шудӣ

چند بیغاره که در بیغولهٔ عاری شدی

эй паии ғӯлони гирифтаи даврӣ аз саҳрои ман

ای پی غولان گرفته دوری از صحرای من

Обнӯсам дар бен дарё нишинам бо садаф

آبنوسم در بن دریا نشینم با صدف

Хаси ним то бар сар оем каф буд ҳамтои ман

خس نیم تا بر سر آیم کف بود همتای من

Ҷон фишонам , ақли пошам , файзи ронам , дили даҳум

جان فشانم، عقل پاشم، فیض رانم، دل دهم

Табъ олам кист то гардад амали фармои ман

طبع عالم کیست تا گردد عمل فرمای من

Алавӣу рӯҳонӣу ғайбӣу қудсӣ зода ам

علوی و روحانی و غیبی و قدسی زاده‌ام

Кӣ буд дарбанди асттқсоти астқсои ман

کی بود دربند استطقسات استقصای من

Дояи ман ақлу зқаҳи шаръу маҳди инсоф буд

دایهٔ من عقل و زقه شرع و مهد انصاف بود

Охшиҷони ИМАот ва улувваён обои ман

آخشیجان امهات و علویان آبای من

Чу ду пистони табиатро ба сабр олуд ақл

چو دو پستان طبیعت را به صبر آلود عقل

Дар дабистон тариқат шуд дили волои ман

در دبستان طریقت شد دل والای من

Ваз дигар сӯ чун халили аллоҳи даравгар зода ам

وز دگر سو چون خلیل الله دروگر زاده‌ام

Буд хоҳари гири исои модари тарсои ман

بود خواهر گیر عیسی مادر ترسای من

Чашмаи сулби падар чун шуд ба коризи раҳм

چشمهٔ صلب پدر چون شد به کاریز رحم

Зон мубораки чашмаи зоди ин гавҳарин дарёии ман

زان مبارک چشمه زاد این گوهرین دریای من

Пардаи фақрами мшимаҳи дасти лутфами қобила

پردهٔ فقرم مشیمه دست لطفم قابله

Хоки ширвони муваллиду дори алодби маншаии ман

خاک شروان مولد و دار الادب منشای من

зи ибтидои сари момки ғифлати нбозидм чу Тифл

ز ابتدا سر مامک غفلت نبازیدم چو طفل

Зонка ҳам момки рақибам ва ҳам момои ман

زانکه هم مامک رقیبم و هم مامای من

Бахтӣ мастам нахурда пухтау хоми шумо

بختی مستم نخورده پخته و خام شما

Каз шумо хомон на акнӯнаст истиғнои ман

کز شما خامان نه اکنون است استغنای من

Ҳайз бар ҳуру ҷанобат бар млоик баста ам

حیض بر حور و جنابت بر ملایک بسته‌ام

Гар зи хӯни духтарони руз буд саҳбои ман

گر ز خون دختران رز بود صهبای من

Вар хӯрам май ҳам маро шояд ки аз деҳқони хулд

ور خورم می هم مرا شاید که از دهقان خلد

Дай расед аз дасти имрӯзи аҷрии фардои ман

دی رسید از دست امروز اجری فردای من

Дар биҳиштам мехӯрам талқи ҳалоли аирокаҳи рӯҳ

در بهشتم می‌خورم طلق حلال ایراکه روح

Хок мешуд то пазиради ҷуръаи ҳмрои ман

خاک می‌شد تا پذیرد جرعهٔ حمرای من

Бӯса бар санги сиёҳу мусҳафи равшани даҳум

بوسه بر سنگ سیاه و مصحف روشن دهم

Гарчи чун кавсари ҳамаи тан лаб шавад аҷзои ман

گرچه چون کوثر همه تن لب شود اجزای من

Молики алмалик сухан хоқонем каз ганҷи нутқ

مالک الملک سخن خاقانیم کز گنج نطق

Дахли сад хоқон буд як нуктаи ғрои ман

دخل صد خاقان بود یک نکتهٔ غرای من

Дасти ман ҷавзоу калаками ҳуту маънии сунбула

دست من جوزا و کلکم حوت و معنی سنبله

Сунбула зояд зи ҳут аз ҷунбиши ҷавзои ман

سنبله زاید ز حوت از جنبش جوزای من

Гарчи аз зани сайратони корам чу хунсо мушкил аст

گرچه از زن سیرتان کارم چو خنثی مشکل است

Ҳомилааст аз ҷони мардони хотири узрои ман

حامله است از جان مردان خاطر عذرای من

Гар ба ҳафт иқлӣм кас донам ки гуяд зини ду байт

گر به هفت اقلیم کس دانم که گوید زین دو بیت

Кофарами дори алқмомаҳи масҷиди ақсои ман

کافرم دار القمامه مسجد اقصای من

Аз масофи бўлҳби феълони нпичонми Аннан

از مصاف بولهب فعلان نپیچانم عنان

Чун рикоб Мустафо шуд млҷоу мнҷои ман

چون رکاب مصطفی شد ملجا و منجای من

Қосими раҳмати Абулқосими расӯли аллоҳ ки ҳаст

قاسم رحمت ابوالقاسم رسول الله که هست

Дар влоӣ ӯ хдиўи ақлу ҷони мавлои ман

در ولای او خدیو عقل و جان مولای من