Дилсӯзи мо ки оташ гуёст қанд ӯ

دلسوز ما که آتش گویاست قند او

Оташ ки дид донаи дилҳо сапанд ӯ

آتش که دید دانهٔ دلها سپند او

Ҳар офтоби зардами идӣ буд тамом

هر آفتاب زردم عیدی بود تمام

Чун бинмш ки ним ҳилоласт қанд ӯ

چون بینمش که نیم هلال است قند او

Бар чун паранд , лек дилаши гӯшаи пилос

بر چون پرند، لیک دلش گوشهٔ پلاس

Ман бар пилос мотами ҳиҷр аз паранд ӯ

من بر پلاس ماتم هجر از پرند او

Рухро нмкстон кунам аз ашки шӯр аз онк

رخ را نمکستان کنم از اشک شور از آنک

Чашмами намак чанд зи лаб нӯш ханд ӯ

چشمم نمک چند ز لب نوش خند او

Дар синаи ҳалқа ҳо шавадам оҳи оташин

در سینه حلقه‌ها شودم آه آتشین

Аз хоми кории дили бедодманд ӯ

از خام‌کاری دل بیدادمند او

Зини сарди боди ҳалқаи оташи фусурдаи бод

زین سرد باد حلقهٔ آتش فسرده باد

То наъл зар кунам паии сами саманд ӯ

تا نعل زر کنم پی سم سمند او

Ҷурмӣ накарда ҳалқаи гӯшаш вале чаҳ суд

جرمی نکرده حلقهٔ گوشش ولی چه سود

Овехта ба сояи мишкӣни каманд ӯ

آویخته به سایهٔ مشکین کمند او

Панд манаст ҳалқаи гӯшаш вале чаҳ суд

پند من است حلقهٔ گوشش ولی چه سود

Ҳалқа ба гӯш ӯ накунад гӯши панд ӯ

حلقه به گوش او نکند گوش پند او

Хоқонӣ он ӯст ғуломи дирами харид

خاقانی آن اوست غلام درم خرید

БФрўшдш ба ҳеҷ ки ноед писанд ӯ

بفروشدش به هیچ که ناید پسند او

Нандешад аз фалак , нахирад сунбулаш ба ҷӯ

نندیشد از فلک، نخرد سنبلش به جو

Бар каҳкашону хӯша буд решханд ӯ

بر کهکشان و خوشه بود ریشخند او

Зини сабз марғзор наҷуед ҳаёт аз онк

زین سبز مرغزار نجوید حیات از آنک

Қассоби ҳалқи халқ буд гӯсфанд ӯ

قصاب حلق خلق بود گوسفند او

Сарбастаи ҳамчу ғунча кашад дарди сар чу бед

سربسته همچو غنچه کشد درد سر چو بید

Ҳам нашканад чу сарви дили зӯрманд ӯ

هم نشکند چو سرو دل زورمند او

Хизрасту хону хона ба азлат кунад ба дил

خضر است و خان و خانه به عزلت کند به دل

Ҳам Хизри хону машғала ӯ з кунад ӯ

هم خضر خان و مشغلهٔ او ز کند او

Бо ҳимматии чунин сӯии ноҷинс майл кард

با همتی چنین سوی ناجنس میل کرد

То лоҷарам гудоз кашид аз газанд ӯ

تا لاجرم گداز کشید از گزند او

Бози сипед бо магаси саги ҳам ошён

باز سپید با مگس سگ هم آشیان

Хоки сиёҳ бар сари бахти нижанд ӯ

خاک سیاه بر سر بخت نژند او

Симурғ буд ҷиФаҳ чаро ҷусти ҳамчуи зоғ

سیمرغ بود جیفه چرا جست همچو زاغ

Паст аз чаҳ гашти он тайрони баланд ӯ ?

پست از چه گشت آن طیران بلند او؟

Ҳар чанд кони сиқт ба дамаш зинда гашта буд

هر چند کان سقط به دمش زنده گشته بود

Чун даст ёфт сӯхти з исқот занад ӯ

چون دست یافت سوخت ز اسقاط زند او

Хуршеди дидае ки кунад обро баланд ?

خورشید دیده‌ای که کند آب را بلند؟

Сардии оби байн ки шавад чашми банд ӯ

سردی آب بین که شود چشم بند او

Оташи сухан басаст ки фарзанд табъ ӯст

آتش سخن بس است که فرزند طبع اوست

Фарзандии ончунон ки буд фар занад ӯ

فرزندی آنچنان که بود فر زند او

Ҳосид чу бинад ин суханон чу шер ва май

حاسد چو بیند این سخنان چو شیر و می

Сиркаи намояди он сухани гўзи ганд ӯ

سرکه نماید آن سخن گوز گند او

Сайр арча ҳам тавилаи сӯсан буд ба ранг

سیر ارچه هم طویلهٔ سوسن بود به رنگ

Ғаммози ранги вай буд он буиу ганд ӯ

غماز رنگ وی بود آن بوی و گند او

Гар саҳари ман бар оташ зардушт бугзарад

گر سحر من بر آتش زردشت بگذرد

Чун об хонд оташ зардушт занад ӯ

چون آب خواند آتش زردشت زند او