Шоҳро тоҷ сано додам нахоҳам бозхост
شاه را تاج ثنا دادم نخواهم بازخواست
Шаҳи марои ноне ки дод ар боз мехоҳад равост
شه مرا نانی که داد ار باز میخواهد رواست
Шоҳи тоҷи як ду кишвар дошт лек аз лафзи ман
شاه تاج یک دو کشور داشت لیک از لفظ من
Тоҷдори ҳафт кишвар шуд ба тоҷӣ каз саност
تاجدار هفت کشور شد به تاجی کز ثناست
Шаҳи маро нон дод ва ман ҷони додмш яъне сухан
شه مرا نان داد و من جان دادمش یعنی سخن
Нон ӯ тухмӣаст фонии ҷони ман ганҷ бақост
نان او تخمی است فانی جان من گنج بقاست
Ганҷи хонаи ҳашт хулд ва на фалак додам бадв
گنج خانهٔ هشت خلد و نه فلک دادم بدو
Дода ӯ чист бо ман панҷ хоя рӯстост
دادهٔ او چیست با من پنج خایهٔ روستاست
Он қадари даҳ гонае кони панҷ деҳқон ме диҳанд
آن قدر دهگانهای کان پنج دهقان میدهند
Ҳам дуои гӯйонашро додам ки он музд дуост
هم دعا گویانش را دادم که آن مزد دعاست
Ман чароғам нур дода бози нстонми зи кас
من چراغم نور داده باز نستانم ز کس
Шоҳ хуршедаст ва инак нур дода бози хост
شاه خورشید است و اینک نور داده باز خواست
Ореи ореи моҳро хуршед агар нурӣ диҳад
آری آری ماه را خورشید اگر نوری دهد
Боз хоҳад хости онки шоҳ хуршед сахост
باز خواهد خواست آنک شاه خورشید سخاست
Тифл менолид яъне қурси рангин кучак аст
طفل مینالید یعنی قرص رنگین کوچک است
Саги давиди он қурс аз ӯ брбўд ва онк рафт рост
سگ دوید آن قرص از او بربود و آنک رفت راست
Банда бо афкандагии машшотаи ҷоҳ шаҳ аст
بنده با افکندگی مشاطهٔ جاه شه است
Сайр бо он гндгии ҳам ноқиди машки хтост
سیر با آن گندگی هم ناقد مشک ختاست
Равғани мисрӣу машки таббатиро дар ду вақт
روغن مصری و مشک تبتی را در دو وقت
Ҳам муъарриф сайр бошад ҳам мзкии гндност
هم معرف سیر باشد هم مزکی گندناست
Гар ба мадҳии фаррухӣ ҳар байтро бастади диҳӣ
گر به مدحی فرخی هر بیت را بستد دهی
Дар мдиҳи бикри ман ҳар байтро шаҳрӣ баҳост
در مدیح بکر من هر بیت را شهری بهاست
Сад ҳзорости ин фазилат гар расад андари шумор
صد هزاراست این فضیلت گر رسد اندر شمار
То ба чап кардӣ ҳисоби ин фазилатҳои рост
تا به چپ کردی حساب این فضیلتهای راست
Муқтадои назму насрам чун қалами гирам ба даст
مقتدای نظم و نثرم چون قلم گیرم به دست
Худ қалам гуяд крои ин даст бошад муқтадост
خود قلم گوید کرا این دست باشد مقتداست
Гарчи рӯз омад ба пешин аз ҳамаи пешинён
گرچه روز آمد به پیشین از همه پیشینیان
Бешу пешам дар сухан донад касе кӯ пешвост
بیش و پیشم در سخن داند کسی کو پیشواست
Мӯии маънӣ май шикофами дӯстонро огаҳӣ аст
موی معنی میشکافم دوستان را آگهی است
Душманонро низ ҳар мўӣӣ бар ин маънии гўост
دشمنان را نیز هر موئی بر این معنی گواست
Ҷузвӣ аз ашъори ман султон ба каф медошт боз
جزوی از اشعار من سلطان به کف میداشت باز
Мадҳати шоҳи ахстон бар хонду зи оташ рашк хост
مدحت شاه اخستان بر خواند و ز آتش رشک خاست
Гуфт кин маддоҳи моро хос боистӣ дареғ
گفت کاین مداح ما را خاص بایستی دریغ
Кин чунин мадҳат ки мо хондем ҳам моро равост
کاین چنین مدحت که ما خواندیم هم ما را رواست
Хоссагон гуфтанд кин миннати з хоқонӣаст бас
خاصگان گفتند کاین منت ز خاقانی است بس
Кофарин шоҳи ширвон дар кафи султони мост
کافرین شاه شروان در کف سلطان ماست
Гуфтам эҳсон шумо бигузашту эҳсони амир
گفتم احسان شما بگذشت و احسان امیر
Ҷовдон мондааст вае тғроӣ иқбол шумост
جاودان مانده است و ای طغرای اقبال شماست