Сарири фақри туро саркашад ба тоҷи ризо

سریر فقر تو را سر کشد به تاج رضا

Ту сар ба ҷайби ҳаваси дркшидаҳ эй ба хато

تو سر به جیب هوس درکشیده‌ اینت خطا

Бар он сарири сар бесарон ба тоҷ расед

بر آن سریر سر بی‌سران به تاج رسید

Ту тоҷ бар сиррӣ аз сар фурӯ наҳй ъмдо

تو تاج بر سری از سر فرو نهی عمدا

Сараст қимати ин тоҷгар сараши дорӣ

سر است قیمت این تاج گر سرش داری

Ба ман язиди чунин тоҷ сар биор баҳо

به من یزید چنین تاج سر بیار بها

Туро чу шамъи зи тан ҳар замони сиррии равед

تو را چو شمع ز تن هر زمان سری روید

Сиррӣ ки дардисари орад бариданаст даво

سری که دردسر آرد بریدن است دوا

Нигар ки номи сиррӣ бар чунин сиррӣ нанаҳй

نگر که نام سری بر چنین سری ننهی

Ки гунбад ҳавасаст ину дахмаи савдо

که گنبد هوس است این و دخمهٔ سودا

Сиррӣ дигар ба кафовар ки дар тариқати ишқ

سری دگر به کف آور که در طریقت عشق

Сазост ин сари сагсор сангсор сазо

سزاست این سر سگسار سنگساری را

Чаро чу лола нашукуфта сар фиканда на Эй

چرا چو لالهٔ نشکفته سر فکنده نه‌ای

Ки осмони зи сар афкандагӣаст пои барҷо

که آسمان ز سر افکندگی است پا برجا

Туро миёни сарон кӣ расад каллаи дорӣ

تو را میان سران کی رسد کُله داری

зи хӯни ҳалқи ту хокӣ нагашта лаъли қабо

ز خون حلق تو خاکی نگشته لعل قبا

Ятеми вор дар ин тим зойеъаст дилат

یتیم‌وار در این تیم ضایع است دلت

Бирав ятем навозӣ баварз чун анқо

برو یتیم نوازی بورز چون عنقا

Дилӣ талаб кун бемор карда ваҳдат

دلی طلب کن بیمار کردهٔ وحدت

Чу чашми дӯст ки беморӣаст айни шифо

چو چشم دوست که بیماری است عین شفا

Магари шабии з барои иёдати дили ту

مگر شبی ز برای عیادت دل تو

Қадам наад сифати инзли аллоҳ аз боло

قدم نهد صفت ینزل الله از بالا

Бар остонаи ваҳдати сқими хуштар дил

بر آستانهٔ وحدت سقیم خوش‌تر دل

Ба полконаҳи ҷинати ақим ба ҳўро

به پالکانهٔ جنت عقیم به حورا

Мқомрӣ сифатӣ кун талаб ки нақши қимор

مقامری صفتی کن طلب که نقش قمار

Ду як шуморад , гарчи ду шаш занад узро

دو یک شمارد، گرچه دو شش زند عذرا

Туро мқомри сӯрат куҷо диҳад инсоф

تو را مقامر صورت کجا دهد انصاف

Тўрои ҳлилаҳи заррини куҷои баради сафро

تورا هلیلهٔ زرین کجا برد صفرا

Ба тарки ҷоҳ , мқомри зарифтар дарвеш

به ترک جاه، مُقامر ظریف‌تر درویش

Ба хон шоҳ , мзъФри латифтар ҳалво

به خوان شاه، مزعفر لطیف‌تر حلوا

Саводи аъзамат инак бибин мақоми хирад

سواد اعظمت اینک ببین مقام خرد

Ҷиҳоди Акбарат инак бадари масофи ҳаво

جهاد اکبرت اینک بدر مصاف هوا

Миёни хок чаҳ бозии суфоли кӯдаки вор

میان خاک چه بازی سفال کودک‌وار

Сарои хок ба хокӣ бибоз марди осо

سرای خاک به خاکی بباز مرد آسا

Зари ниҳоди ту чун пок шуд ба бутаи хок

زر نهاد تو چون پاک شد به بوتهٔ خاک

На тавқ ва тоҷ шавад чун шавад зи бутаи ҷудо

نه طوق و تاج شود چون شود ز بوته جدا

Зарӣ ки гӯии гиребон Ҷабраил сазад

زری که گوی گریبان جبرئیل سزد

Рикоби пой шаётин макун ки нест сазо

رکاب پای شیاطین مکن که نیست سزا

Чу гул мабош ки ҳам пӯстро кафан созӣ

چو گل مباش که هم پوست را کفن سازی

Чу лолаи бории аввали зи пӯсти беруни о

چو لاله باری اول ز پوست بیرون آ

Ба дасти ҳиммати тғроӣ бе ниёзии дор

به دست همت طغرای بی‌نیازی دار

Ки ҳар ду куни ту дорӣ чу дории ин тғро

که هر دو کون تو داری چو داری این طغرا

Раҳ амон натавон рафту дили раҳин амл

ره امان نتوان رفت و دل رهین امل

Руфӯгарӣ натавон карду чашми нобӣно

رفوگری نتوان کرد و چشم نابینا

Туро амони зи амл ба ки асби ҷангӣ ро

تو را امان ز امل به که اسب جنگی را

Ба рӯзи маъракаи бргстўон ба аз ҳро

به روز معرکه برگستوان به از هَرّا

Туро ки риштаи имони з ҳам гусаст имрӯз

تو را که رشتهٔ ایمان ز هم گسست امروز

Сҳоءи хати амон аз чаҳ мекунӣ фардо

سحاء خط امان از چه می‌کنی فردا

Туро зи пуштии ҳиммат ба каф шавад маликат

تو را ز پشتی همت به کف شود ملکت

Балии зи паҳлавии одам падед шуд ҳавво

بلی ز پهلوی آدم پدید شد حوا

Чу ҳиммат омад ҳар ҳашт дода ба ҷинат

چو همت آمد هر هشت داده به جنت

Чу Вомиқ омад ҳар ҳафт карда ба узро

چو وامق آمد هر هفت کرده به عذرا

Хурӯшу ҷӯши ту аз баҳр буд ва нобӯд аст

خروش و جوش تو از بهر بود و نابود است

Ки аз сари ду гуруҳеаст шӯришу ғавғо

که از سر دو گروهی است شورش و غوغا

Ба буи буд ду рӯза чаро шӯй хурсанд

به بوی بود دو روزه چرا شوی خرسند

Ки бадви ҳол маҳоласту меҳри кори фано

که بدو حال محال است و مهر کار فنا

Ба банди даҳр чаҳ монадӣ бимир то барраӣ

به بند دهر چه ماندی بمیر تا برهی

Ки тӯтӣ аз паии ин марг шуд зи банди раҳо

که طوطی از پی این مرگ شد ز بند رها

Чу бошаҳи дӯхтаи чашмӣ ба сӯзани тақдир

چو باشه دوخته چشمی به سوزن تقدیر

Чу лошаи бастаи глўӣӣ ба ресмони қазо

چو لاشه بسته گلوئی به ریسمان قضا

Чаҳ хуши ҳаёт ва чаҳ нохуш чу охираст завол

چه خوش حیات و چه ناخوش چو آخر است زوال

Чаҳ ҷаъди сода чаҳ пурхам чу хориҷаст наво

چه جعد ساده چه پُر خم چو خارج است نوا

Наҷуста фақр , саломат куҷо кунӣ ҳосил ?

نجسته فقر، سلامت کجا کنی حاصل؟

Нагуфта бисми ба алҳмд чун кунӣ мабда ?

نگفته بسم به الحمد چون کنی مبدا؟

Дамида дар шаби охири замони сипедаи ҳашар

دمیده در شب آخر زمان سپیدهٔ حشر

Пас аз ту хуфтани асҳоб Каҳф нест раво

پس از تو خفتن اصحاب کهف نیست روا

Мусофирон ба саҳаргоҳи роҳ пеш кунанд

مسافران به سحرگاه راه پیش کنند

Ту хоб беш кунӣ инат хуфтаи раъно

تو خواب بیش کنی اینت خفتهٔ رعنا

Ба хоби доими ҷузи симу зар наме бинӣ

به خواب دایم جز سیم و زر نمی‌بینی

Бибин ки зари ҳама ранҷасту сими ҷумлаи ъно

ببین که زر همه رنج است و سیم جمله عنا

Туро ки аз мл ва моласт мастӣ ва ҳастӣ

تو را که از مل و مال است مستی و هستی

Хумору хоби туро сувар нашканад ба садо

خمار و خواب تو را صور نشکند به صدا

Миёни бодия эй ҳону ҳони мхсб ар на

میان بادیه‌ای هان و هان مخسب ار نه

Ҳаромёни зи ту ҳам сар баранд ва ҳам коло

عرابیان ز تو هم سر برند و هم کالا

Ғуломи оби рузонеи надории оби равон

غلام آب رزانی نداری آب روان

Рафиқи софи рҳиқӣ нае ба сафи сафо

رفیق صاف رحیقی نه‌ای به صف صفا

Ба кори обӣу дайн бо дилу танати гӯйон

به کار آبی و دین با دل و تنت گویان

Ки кори оби шумо баради оби кори шумо

که کار آب شما برد آب کار شما

Беҳинаи чиз ки он кимиёӣ давлат туаст

بهینه چیز که آن کیمیای دولت توست

зи ҳамнишинии саҳбои ҳбо шудааст ҳбо

ز همنشینی صهبا هَبا شده است هَبا

Хирад ба мотаму тан дар нишот хуш набӯд

خرد به ماتم و تن در نشاط خوش نبود

Ки дев ҷилва кунад бар туу парии расво

که دیو جلوه کند بر تو و پری رسوا

Бирав нахуст таҳорат кун аз ҷимоъи алосм

برو نخست طهارت کن از جماع الاثم

Ки кас ҷанб нагузоранд дар ҷаноби худо

که کس جنب نگذارند در جناب خدا

Муҷарради ой дар ин роҳ то зҳқи шинавӣ

مجرد آی در این راه تا زحق شنوی

Илои абдии ӣнҷо нузул кун ӣнҷо

اِلَیّ عبدی اینجا نزول کن اینجا

зи чори арқони баргард ва панҷ арқони ҷӯй

ز چار ارکان برگرد و پنج ارکان جوی

Ки ҳаст фоидаи зини панҷ панҷ навбати ло

که هست فایده زین پنج پنج نوبت لا

з на хроси буруни шӯ ба кӯии ҳашт сифот

ز نُه خراس برون شو به کوی هشت صفات

Ки ҳаст ҳосили ин ҳашт ҳашт боғи бақо

که هست حاصل این هشت هشت باغ بقا

Агар зи оризаи маъсияти шикастаи дилӣ

اگر ز عارضهٔ معصیت شکسته دلی

Туро шафоати Аҳмад змон кунад ба шифо

تو را شفاعت احمد ضمان کند به شفا

Ба як шаҳодати сарбастаи мард Аҳмад бош

به یک شهادت سربسته مرد احمد باش

Ки поимрд сарон ӯст дар сарои ҷазо

که پایمرد سران اوست در سرای جزا

Паии саноӣ Муҳамад барор теғи замир

پی ثنای محمد برآر تیغ ضمیر

Ки хос бар қад ӯ бофтанд дръи сано

که خاص بر قد او بافتند دِرع ثنا

Забони баста ба мадҳи Муҳамади оради нутқ

زبان بسته به مدح محمد آرد نطق

Ки нахли хушки пай Марям оварад хурмо

که نخل خشک پی مریم آورد خرما

Беҳинаи сурат ӯ буду анбиёи абҷад

بهینه سورت او بود و انبیا ابجد

Мҳинаҳи маънӣ ӯ буду асФёи асмо

مهینه معنی او بود و اصفیا اسما

Агарчӣ баъди ҳама дар вуҷӯдаш овараданд

اگرچه بعد همه در وجودش آوردند

Қудуми охир ӯ бар камол ӯст гўо

قدوم آخر او بر کمال اوست گوا

На сурат аз паии абҷад ҳаме шавад марқӯм

نه سورت از پی ابجد همی شود مرقوم

На маънӣ аз паии асмо ҳаме шавад пайдо

نه معنی از پی اسما همی شود پیدا

На рӯҳро пас таркиб сӯратаст нузул

نه روح را پس ترکیب صورت است نزول

На шамсро зи пас субҳ содиқаст зё

نه شمس را ز پس صبح صادق است ضیا

На сабзаи брдмд аз хоки вонгаҳеи сӯсан

نه سبزه بردمد از خاک وانگهی سوسن

На ғӯра дар расад аз токи вонгаҳеи саҳбо

نه غوره دررسد از تاک وانگهی صهبا

Гуҳи вилодаташи арвоҳи хондаи сӯраи нур

گه ولادتش ارواح خوانده سورهٔ نور

Саттори басти ситора самоъ кард само

ستاره بست ستاره سماع کرد سما

Бикуфт мавкиби иқболи мураккаби аҷром

بکوفت موکب اقبال مرکب اجرام

Бибаст қуббаи зарбафти қуббаи мино

ببست قبهٔ زربفت قبهٔ مینا

Чу нақл кард рӯонаш , мусофири малакӯт

چو نقل کرد روانش، مسافر ملکوت

Барои ърсш бар арш хирқа кард вто

برای عزّش بر عرش خرقه کرد وِطا

Дарид ҷавзои ҷайб ва бурид парвини ақд

درید جوزا جیب و برید پروین عِقد

Гузошт меҳри дўоҷ ва фиканд субҳи ливо

گذاشت مهر دواج و فکند صبح لوا

зи буии халқаши ҳабл алўрид ёфт ҳаёт

ز بوی خلقش حبل‌الورید یافت حیات

зи фари лутфаши ҳабл алмтин гирифт баҳо

ز فر لطفش حبل‌المتین گرفت بها

Ба вақти мукаррамаи баҳри кафш чу мавҷ задӣ

به وقت مکرمه بحر کفَش چو موج زدی

Ҳубоби вори бадии ҳафт гунбади хзро

حباب‌وار بدی هفت گنبد خضرا

Сазад ки чун каф ӯ нашр кард нашраи ҷӯад

سزد که چون کف او نشر کرد نشرهٔ جود

Равони ҳотами тай , тай кунад бисоти сахо

روان حاتم طی، طی کند بساط سخا

зи боргоҳи Муҳамади Нидои ҳотифи ғайб

ز بارگاه محمد ندای هاتف غیب

Ба ман расед ки хоқонё биор сано

به من رسید که خاقانیا بیار ثنا

зи хушки охур хизлон бараст хоқонӣ

ز خشک آخور خذلان برست خاقانی

Ки дар риёз Муҳамад чаред кишти ризо

که در ریاض محمد چرید کشت رضا

Муроди бхшо дар ту гурезам аз ихлос

مراد بخشا در تو گریزم از اخلاص

Казин хроси хасисони диҳии халоси маро

کزین خراس خسیسان دهی خلاص مرا

Маро ту бош ки аз мо ва ман дилам бигирифт

مرا تو باش که از ما و من دلم بگرفت

Барор теғи аноят на ман гузор ва на мо

برآر تیغ عنایت نه من گذار و نه ما

Калиди раҳматами охир ато фирист чунон

کلید رحمتم آخر عطا فرست چنان

Ки ганҷи маърифати аввали ҳам аз ту буд ато

که گنج معرفت اول هم از تو بود عطا

Гўои тўӣӣ ки надорам ба коҳи баррагӣ , барг

گوا توئی که ندارم به کاه برگی، برگ

Ба аҳли байти зи ман чун расад наволу наво

به اهل بیت ز من چون رسد نوال و نوا

Чу қурсаи ҷӯ ва сирка намерасад ба Масеҳ

چو قرصهٔ جو و سرکه نمی‌رسد به مسیح

Куҷо расад ба ҳўории хорау ҳалво

کجا رسد به حواری خُواره و حلوا

Марои зи хиттаи ширвон бурун фикан малико

مرا ز خطهٔ شروان برون فکن ملکا

Ки фарза Эйаст дар ӯ сад ҳазор баҳри бало

که فُرضه‌ای است در او صد هزار بحر بلا

Марои кнФ кафанаст алғёс аз ин мӯтин

مرا کنف کفن است الغیاث از این موطن

Марои мақар сқраст аломон аз ин манша

مرا مقر سقر است الامان از این منشا

Бар маон нашавам вар шавам чу хоки маин

بر مهان نشوم ور شوم چو خاک مهین

Ғам киё нахӯрам вар хӯрам ба кӯҳ , гё

غم گیا نخورم ور خورم به کوه، گیا

Аз ин гиреҳ ки чу паргори дузди бдроҳнд

از این گره که چو پرگار دزد بدراهند

Дилам чу нуқта навенаст дар хати дунё

دلم چو نقطهٔ نون است در خط دنیا

Гирифтаи сарашони сарсому ҷисмашони абрс

گرفته سرشان سرسام و جسمشان ابرص

зи соми абрси ҷонкоҳтар ба заҳри ҷафо

ز سام ابرص جانکاه‌تر به زهر جفا

Маро ба ботили муҳтоҷи ҷоҳ худ шимуранд

مرا به باطل محتاج جاه خود شمرند

Ба ҳақи ҳақ ки ҷуз аз ҳақ марост истиғно

به حق حق که جز از حق مراست استغنا