Субҳ чун зулфи шаби барандозад

صبح چون زلف شب براندازد

Мурғи субҳ аз тараби прондозд

مرغ صبح از طرب پر اندازد

Каркаси шаби ғроби вор аз ҳалқ

کرکس شب غراب‌وار از حلق

Байзаи оташини барандозад

بیضهٔ آتشین براندازد

Кретаи Фстқии бадаради чарх

کرتهٔ فستقی بدرَّد چرخ

То ба мурғ навогар андозад

تا به مرغ نواگر اندازد

Баршикофад сабои мшимаҳи шаб

برشکافد صبا مشیمهٔ شب

Тифли хунин ба ховар андозад

طفل خونین به خاور اندازد

Захмаи мутрибони салои сабӯҳ

زخمهٔ مطربان صلای صبوح

Дар забонҳои мзҳр андозад

در زبان‌های مزهر اندازد

Зулфи соқии каманди шаби пайкар

زلف ساقی کمند شب پیکر

Дар гулӯии ду пайкар андозад

در گلوی دو پیکر اندازد

Бар қадаҳҳои осмони зуннор

بر قدح‌های آسمان زنار

Муштарии тилсон дар андозад

مشتری طیلسان دراندازد

Лаби Зуҳраи зи даври бӯса тар

لب زهره ز دور بوسهٔ تر

Бар лаби хушк соғар андозад

بر لب خشک ساغر اندازد

Дар бар булбула Фўоқ уфтад

در بر بلبله فواق افتد

Каз даҳони об аҳмар андозад

کز دهان آب احمر اندازد

Мурғи фирдавси дидае ҳаргиз

مرغ فردوس دیده‌ای هرگز

Ки зи минқор кавсар андозад

که ز منقار کوثر اندازد

Аз насими қадаҳи машоми фалак

از نسیم قدح مشام فلک

Чун диҳад атса анбар андозад

چون دهد عطسه عنبر اندازد

Лаъл дар ҷом то хати азрақ

لعل در جام تا خط ازرق

Шуъла дар чарх ахзар андозад

شعله در چرخ اخضر اندازد

Адҳам шаб гурехт соқии кӯ

ادهم شب گریخت ساقی کو

То каманд мънбр андозад

تا کمند معنبر اندازد

Ҷон ба дастор чаҳ диҳеми он ро

جان به دستار چه دهیم آن را

Каз ғбби тавқ дар бар андозад

کز غبب طوق در بر اندازد

Хор дар дида фалак шаканд

خار در دیدهٔ فلک شکند

Хок дар чашма хур андозад

خاک در چشمهٔ خور اندازد

Ошиқонро ки нӯш нӯш кунанд

عاشقان را که نوش نوش کنند

Лаълаш аз писта шукр андозад

لعلش از پسته شکر اندازد

Хок маҷлис шавад фалак чун ӯ

خاک مجلس شود فلک چون او

Ҷуръа бар хок ағбр андозад

جرعه بر خاک اغبر اندازد

Ранги шухӣ ба маҷлис омезад

رنگ شوخی به مجلس آمیزد

Санги фитна ба лашкар андозад

سنگ فتنه به لشکر اندازد

Дръи рустам ба сунбул ороед

درع رستم به سنبل آراید

Тири Ораши з ъбҳр андозад

تیر آرش ز عبهر اندازد

Бабради санги моу охири санг

ببرد سنگ ما و آخر سنگ

Бар сабуӣ қаландар андозад

بر سبوی قلندر اندازد

Бомдодон ки як савораи чарх

بامدادان که یک سوارهٔ چرخ

Сохт бар пушт ашқр андозад

ساخت بر پشت اشقر اندازد

Сипар зард карда Дайлами вор

سپر زرد کرده دیلم‌وار

Ҳамаи зубин асФр андозад

همه زوبین اصفر اندازد

Аз дар машриқи оташи афрӯзад

از در مشرق آتش افروزد

Сӯй ҳар равзан ахгар андозад

سوی هر روزن اخگر اندازد

Ин арӯсони ъўри раъно ро

این عروسان عور رعنا را

Бар сар аз об чодар андозад

بر سر از آب چادر اندازد

Зоҳиди осои саҷҷодаи зарбафт

زاهد آسا سجادهٔ زربفت

Бар сари кӯҳ ва крдр андозад

بر سر کوه و کر دراندازد

Гунбади пери сбҳаҳҳои булӯр

گنبد پیر سبحه‌های بلور

Дар муғок муқаъар андозад

در مغاک مقعر اندازد

Оҳмн созад оташи пайкон

آه من سازد آتش پیکان

То дар ин дев , гавҳар андозад

تا در این دیو گوهر اندازد

Санг дар обгинаи хонаи чарх

سنگ در آبگینه خانهٔ چرخ

Ин дили ғусса парвар андозад

این دل غصه پرور اندازد

Оташи андари хазинаи хонаи дил

آتش اندر خزینه خانهٔ دل

Чархи нокас баровар андозад

چرخ ناکس بر آور اندازد

Гила аз чарх нест аз бахт аст

گله از چرخ نیست از بخت است

Ки марои бахт дар сар андозад

که مرا بخت در سر اندازد

Юсуф аз гург чун кунад нолш

یوسف از گرگ چون کند نالش

Ки ба чоҳаш бародар андозад

که به چاهش برادر اندازد

Дами хоқонӣ ар малики шунӯд

دم خاقانی ار ملک شنود

Ҷон ба хоқон Акбар андозад

جان به خاقان اکبر اندازد

Фалак ар халъати бақои барад

فلک ار خلعت بقا برد

Бар қади шоҳ сафдар андозад

بر قد شاه صفدر اندازد

Шоҳи Эрони Музаффари аддӣни он

شاه ایران مظفر الدین آن

Каз сари касрӣ афсар андозад

کز سر کسری افسر اندازد

Нафаси булбулони маҷлис ӯ

نفس بلبلان مجلس او

Зини ғазали шукр тар андозад

زین غزل شکر تر اندازد