эй дил , ба сари мӯе , озод нахоҳӣ шуд .

ای دل، به سرِ مویی، آزاد نخواهی شد.

Мӯе шудӣ андари ғам , ҳам , шод нахоҳӣ шуд .

مویی شُدیَ انْدَر غَم، هم، شاد نخواهی شد.

Дар офияти ободат аз рахна даромад ғам ,

در عافیت آبادت از رخنه درآمد غم،

Пас рахнаи чунон гаштӣ кобод нахоҳӣ шуд .

پس رخنه چنان گشتی کآباد نخواهی شد.

Пӯлод басӣ дидам , кӯ об шуд аз оташ ,

پولاد بسی دیدم، کو آب شُدَ ازْ آتش،

Ту об шудӣ , зини пас пӯлод нахоҳӣ шуд .

تو آب شدی، زین پس پولاد نخواهی شد.

эй ғмздаҳ ӣ хокии —кзи оташи ғами ҷўши—

ای غمزده‌یِ خاکی —کز آتشِ غم جوشی—

Обии —каҳи ҷуз аз отш— бар бод нахоҳӣ шуд .

آبی —که جز از آتش— بر باد نخواهی شد.

То дод ҳамеи ҷўӣӣ , рнҷўртрӣ . Моно !

تا داد همی جوئی، رنجورتری. مانا!

Каз худ шӯии осӯда , аз дод нахоҳӣ шуд .

کز خود شوی آسوده، از داد نخواهی شد.

То чанд кунӣ кӯҳӣ , кӯро набӯд гавҳар ?

تا چند کنی کوهی، کو را نَبُوَد گوهر؟

Дар кандан кӯҳ , охир , Фарҳод нахоҳӣ шуд .

در کندن کوه، آخر، فرهاد نخواهی شد.

Майдони маломатро ,гар гӯй шудӣ , шояд ;

میدانِ مَلامت را، گر گوی شدی، شاید؛

Коиўони саломатро , бунёд нахоҳӣ шуд .

کایوانِ سلامت را، بنیاد نخواهی شد.

Аз модари ғами зодӣ , олӯда ӣ хӯн , чун гул ;

از مادرِ غم زادی، آلوده‌یِ خون، چون گل؛

Бо ҳеҷ тараб , чун мл , ҳам зод нахоҳӣ шуд .

با هیچ طَرَب، چون مُل، هم‌زاد نخواهی شد.

Аз резиши ашки хӯн , Кӯфа шудӣ аз тӯфон ;

از ریزشِ اشکِ خون، کوفه شدی از طوفان؛

Рӯзии зи дили афрӯзӣ , Бағдод нахоҳӣ шуд .

روزی ز دل‌افروزی، بغداد نخواهی شد.

Хоҳӣ , дами шоҳии зан , хоҳии дами дарвешӣ ;

خواهی، دَمِ شاهی زَن، خواهی دَمِ درویشی؛

Каз ғам , ба ҳамаи ҳоле , озод нахоҳӣ шуд .

کز غم، به همه حالی، آزاد نخواهی شد.

Хоқонӣ агар , аҳдӣ , ёд ту кунад олам ,

خاقانی اگر، عهدی، یاد تو کند عالم،

Ту , аҳди Каримоне , каз ёд нахоҳӣ шуд !

تو، عهدِ کریمانی، کز یاد نخواهی شد!