Лутфи малики алърш ба ман соя барафканад

لطف ملک العرش به من سایه برافکند

То бар дил гум бӯда маро кард худованд

تا بر دل گم بوده مرا کرد خداوند

Дил гуфт ?лаи алҳмд ки бигузаштам аз он хавф

دل گفت له الحمد که بگذشتم از آن خوف

Ҷон гуфт ?лаи алФзл ки ворстми азин банд

جان گفت له الفضل که وارستم ازین بند

Чун кори дилам сохташуд сохтам аз худ

چون کار دلم ساخته شد ساختم از خود

Ширин мислӣ бишинав ва бо ақл бипайванд

شیرین مثلی بشنو و با عقل بپیوند

Мардӣ ба лаби баҳри муҳӣт аз ҳади мағриб

مردی به لب بحر محیط از حد مغرب

Сари шона ҳаме кард ва яке мӯии биФгнд

سر شانه همی کرد و یکی موی بیفگند

Бархест аз онҷо ва сафар кард ба машриқ

برخاست از آنجا و سفر کرد به مشرق

Бод омад ва борон зад ва ҷояш бипароканад

باد آمد و باران زد و جایش بپراکند

Мард аз паии сӣ сол гузар кард бар онҷоӣ

مرد از پی سی سال گذر کرد بر آنجای

Бардошти ҳамон мӯӣ ва бихандед бар он чанд

برداشت همان موی و بخندید بر آن چند

Ҳоли тани хоқонӣу андешаи абхоз

حال تن خاقانی و اندیشهٔ ابخاز

Инаст ва чунин ба мисли марди хирадманд

این است و چنین به مثل مرد خردمند

Абхози ҳади мағрибу даргоҳи малики баҳр

ابخاز حد مغرب و درگاه ملک بحر

Мискини тани нолонаш ба мӯе шуда монанд

مسکین تن نالانش به مویی شده مانند

Охир ба каф омад тани нолонаши дгрбор

آخر به کف آمد تن نالانش دگربار

Гар хасм бар ин нодарра механдад гӯ ханд

گر خصم بر این نادره می‌خندد گو خند

Акнӯн ман ва ин не ки сари нохун ҳур аст

اکنون من و این نی که سر ناخن حور است

Кони не ки бен нохун ман дошт ҷаҳон кунад

کان نی که بن ناخن من داشت جهان کند

Инак даҳанам бар сифати гунбадаи гул

اینک دهنم بر صفت گنبدهٔ گل

Ин гунбади фирӯза ба ёқӯту зари окнд

این گنبد فیروزه به یاقوت و زر آکند

Хурсанд нагардад ба ҳамаи малики рай акнӯн

خرسند نگردد به همه ملک ری اکنون

Он дил ки ҳаме буд ба хурсанд хурсанд

آن دل که همی بود به خرسندی خرسند

Хоқонӣу хоқотну канори кару Тифлис

خاقانی و خاقان و کنار کُر و تفلیس

Ҷайҳун шудаи оби кару Тифлиси Самарқанд

جیحون شده آب کر و تفلیس سمرقند