Аз сари зулфи ту бўӣии сар ба меҳр омад ба мо

از سر زلف تو بوئی سر به مهر آمد به ما

Ҷон ба истиқбол шуд к-эии маҳди ҷонҳо то куҷо

جان به استقبال شد کای مهد جان‌ها تا کجا

Ин чаҳ мавкиб буд ёрб кандар омад шодмон

این چه موکب بود یارب کاندر آمد شادمان

Боргирши субҳи дам буду ҷнибти каши сабо

بارگیرش صبح دم بود و جنیبت کش صبا

Дар миёни ҷони фурушад бар дар дил ҳалқа зад

در میان جان فروشد بر در دل حلقه زد

Аз бен ҳар мӯии фарёдии баромади кондро

از بن هر موی فریادی برآمد کاندرآ

Мо дар обу оташ аз фикрат ки гўӣии он насим

ما در آب و آتش از فکرت که گوئی آن نسیم

Боди зулфат буд бо хоки ҷаноби подшо

باد زلفت بود با خاک جناب پادشا

Бо ғубори сайди гоҳи шоҳ каз таъзим ҳаст

با غبار صید گاه شاه کز تعظیم هست

зи оҳӯони машки даҳ сад таббаташ дар як фазо

ز آهوان مشک ده صد تبتش در یک فضا

Сайди гоҳи шоҳи ҷонҳоро чарогоҳаст азонк

صید گاه شاه جان‌ها را چراگاه است ازآنک

Лхлхаҳи рӯҳонӣони бинӣ дар ӯ бъролзбо

لخلخهٔ روحانیان بینی در او بعرالظبا

Ҳам дар ӯ афъии гавазни осо шудаи трёқи дор

هم در او افعی گوزن آسا شده تریاق‌دار

Ҳам гавазнонаш чу афъии муҳраи дори андари қафо

هم گوزنانش چو افعی مهره‌دار اندر قفا

Шоҳро дидам дар ӯ пайкони миқроза ба каф

شاه را دیدم در او پیکان مقراضه به کف

Рост чун баҳр наҳанг андоз дар нахҷӣри ҷо

راست چون بحر نهنگ انداز در نخجیر جا

Ваҳшён аз ҳурмати дасташи сӯии пайкон ӯ

وحشیان از حرمت دستش سوی پیکان او

Пой кӯбон омадандӣ аз сари ҳирсу ҳаво

پای کوبان آمدندی از سر حرص و هوا

Хӯни сайди аллоҳи Акбари нақши бастӣ бар замин

خون صید الله اکبر نقش بستی بر زمین

Ҷони сайди алҳмди аллоҳ сбҳаҳ гуфтӣ дар ҳаво

جان صید الحمد الله سبحه گفتی در هوا

Пеши тираши оҳӯонро аз ғами раду қабул

پیش تیرش آهوان را از غم رد و قبول

Шери хӯни гаштӣу хӯни шери он зи хавфи ин аз раҷо

شیر خون گشتی و خون شیر آن ز خوف این از رجا

Тир чун дар зиҳи нишондӣ бар камони чарх вааш

تیر چون در زه نشاندی بر کمان چرخ‌وش

Гуфтӣ ӯ меҳвар ҳаме ронад зи хати устуво

گفتی او محور همی راند ز خط استوا

Саъди зобҳ сар буридӣ ҳар шикориро ки шоҳ

سعد ذابح سر بریدی هر شکاری را که شاه

Сӯй ӯ меҳвари зи хат устуво кардӣ раҳо

سوی او محور ز خط استوا کردی رها

Пеши пайкони ду шохаш аз барои саҷда Эй

پیش پیکان دو شاخش از برای سجده‌ای

Шер чун шохи гавазнони пуштро кардӣ дўто

شیر چون شاخ گوزنان پشت را کردی دوتا

Ман шунидам каз наҳифи тири ин шери замин

من شنیدم کز نهیب تیر این شیر زمین

Шери гардунро ағсно ё ғиос омад Нидо

شیر گردون را اغثنا یا غیاث آمد ندا

Довари Меҳдии сиёсати Меҳдии уммати паноҳ

داور مهدی سیاست مهدی امت پناه

Рустами ҳайдари кифояти ҳайдари Аҳмади ливо

رستم حیدر کفایت حیدر احمد لوا

Хусрави султони нишони хоқони Акбар каз ҷалол

خسرو سلطان نشان خاقان اکبر کز جلال

Рӯзгораши абда алосғр нависад бар мулло

روزگارش عبده الاصغر نویسد بر ملا

Атсаи ҷўдши биҳишту хандаи теғаши сқр

عطسهٔ جودش بهشت و خندهٔ تیغش سقر

Зилли чатраши офтобу гирди Рахшаши кимиё

ظل چترش آفتاب و گرد رخشش کیمیا

Офтоби муштарии ҳукму сипеҳри қутби ҳалам

آفتاب مشتری حکم و سپهر قطب حلم

Зер даст оварда мисрии мору ҳиндии аждаҳо

زیر دست آورده مصری مار و هندی اژدها

Ҳиндӣ ӯ ҳамчуи зангии одамии хур дар масоф

هندی او همچو زنگی آدمی خور در مصاف

Мисрӣ ӯ чун ъробии тези мантиқ дар сахо

مصری او چون عرابی تیز منطق در سخا

Ном ӯ чун исми аъзами тоҷи асмодон аз онк

نام او چون اسم اعظم تاج اسمادان از آنک

Ҳалқа мем манӯчеҳраст тавқи асФё

حلقهٔ میم منوچهر است طوق اصفیا

Балки ризвони зини пас аз мем манӯчеҳри малик

بلکه رضوان زین پس از میم منوچهر ملک

Ёра ҳурон кунадгар шоҳро бинад ризо

یارهٔ حوران کند گر شاه را بیند رضا

Доира мем манӯчеҳр аз савобат бартар аст

دایرهٔ میم منوچهر از ثوابت برتر است

Офариниш дар майонаш нуқтае баси бенаво

آفرینش در میانش نقطه‌ای بس بینوا

Гар само чун мем ном ӯ набӯдӣ аз нахуст

گر سما چون میم نام او نبودی از نخست

Ҳам чу син дар ҳам шикастӣ токунӯн сақфи само

هم چو سین در هم شکستی تاکنون سقف سما

Ҳурматӣ дорад чунон тўқиъ ӯ кандар биҳишт

حرمتی دارد چنان توقیع او کاندر بهشت

Сҳи злки гашти тасбеҳи забони анбиё

صح ذلک گشت تسبیح زبان انبیا

Чархро тўқиъ ӯ ҳрзаст чун ӯ баркашад

چرخ را توقیع او حرز است چون او برکشد

Он саодати бахши миррӣхи Зуҳал вааш дар вғо

آن سعادت بخش مریخ زحل‌وش در وغا

Теғ ӯ хоҳад гирифтани рӯму ҳинд аз баҳри онк

تیغ او خواهد گرفتن روم و هند از بهر آنک

Ин ду ҷоро ҳаст миррӣху Зуҳали фармони раво

این دو جا را هست مریخ و زحل فرمان روا

Ҳам забонаши теғ ва ҳам теғаши забон нусрат аст

هم زبانش تیغ و هم تیغش زبان نصرت است

Ин сарояд сари ваҳй ва он кунад дарси ғзо

این سراید سر وحی و آن کند درس غزا

Теғи ҳасрами ранг ва бар ваии донаи дона чун ънб

تیغ حصرم رنگ و بر وی دانه دانه چون عنب

Бахт карда зон ънби нақлу зи ҳасрами тўтё

بخت کرده زان عنب نقل و ز حصرم توتیا

Теғ ӯ обистанаст аз фатҳ ва инак бингараш

تیغ او آبستن است از فتح و اینک بنگرش

Нқтҳои чеҳра бар обистанӣ дорад гўо

نقطهای چهره بر آبستنی دارد گوا

Шоҳ дар як ҳоли ҳам Хизраст ва ҳам Искандар аст

شاه در یک حال هم خضر است و هم اسکندر است

Кӣна дайн кард ва шуд бо оби ҳайвони ошно

کینهٔ دین کرد و شد با آب حیوان آشنا

Ҳам зи пеши оби ҳайвони сад зулмат барграфт

هم ز پیش آب حیوان سد ظلمت برگرفت

Ҳам миёни оби кари садӣ дигар кард ибтидо

هم میان آب کر سدی دگر کرد ابتدا

Аз наҳифи ин чунин сад кӯаст фатҳи албоби фатҳ

از نهیب این چنین سد کوست فتح الباب فتح

Сади боби албоб ларзон шуд ба зилзоли фано

سد باب الباب لرزان شد به زلزال فنا

Шоҳ буд огаҳ ки вақте моҳу гови замин

شاه بود آگه که وقتی ماه و گاو زمین

Куллӣ аҷзои гетиро кунанд аз ҳам ҷудо

کلی اجزای گیتی را کنند از هم جدا

Пеш аз он каз ҳам бирафтӣ ҳафт андоми замин

پیش از آن کز هم برفتی هفت اندام زمین

Рафту пеши гову моҳии сохт садӣ аз қазо

رفت و پیش گاو و ماهی ساخت سدی از قضا

Пас бар он сади мубораки даҳ аномли бргмошт

پس بر آن سد مبارک ده انامل برگماشت

Ҷадвалиро ҳафт дарёи сохт аз файзи ато

جدولی را هفت دریا ساخت از فیض عطا

Ваз фалак оварад дар ваии гову моҳӣу садаф

وز فلک آورد در وی گاو و ماهی و صدف

Гови гарданда , садафи ҷунбону моҳии ошно

گاو گردنده، صدف جنبان و ماهی آشنا

Моҳяш дандон фикан гашту садаф гавҳар намой

ماهیش دندان فکن گشت و صدف گوهر نمای

Гов ӯ анбар физойу соҳилаши сунбули гё

گاو او عنبر فزای و ساحلش سنبل گیا

Буд дар аҳкоми хусрав каз паии сӣ ва ду сол

بود در احکام خسرو کز پی سی و دو سال

ХсФи об ва бод хоҳад буд дар иқлӣми мо

خسف آب و باد خواهد بود در اقلیم ما

Обро барбасту дасту бодро бишикаст пой

آب را بربست و دست و باد را بشکست پای

То на зоб ояд газанд ва на з бод ояд бало

تا نه زآب آید گزند و نه ز باد آید بلا

Зонкаҳ чун наҳли ин банноро худ муҳандис буд шоҳ

زآنکه چون نحل این بنا را خود مهندس بود شاه

Об чун ойӣнаи шани ангабини гашт аз сафо

آب چون آیینه‌شان انگبین گشت از صفا

То чу шоҳи наҳл шоҳ ангехт лашкари чашми хасм

تا چو شاه نحل شاه انگیخت لشکر چشم خصم

Сад ҳазорон чашма шуд чун хонаи наҳл аз бко

صد هزاران چشمه شد چون خانهٔ نحل از بکا

То ба афзӯни баради ранҷу ганҷ афзӯн баргушод

تا به افزون برد رنج و گنج افزون برگشاد

Ранҷҳои ҳаркасиро ганҷ ҳо додаш ҷазо

رنج‌های هرکسی را گنج‌ها دادش جزا

Баҳри муздурон ки мҳрўрон баданд аз мондагӣ

بهر مزدوران که محروران بدند از ماندگی

Қурса кофур кард аз қурсаи шамси алзҳӣ

قرصهٔ کافور کرد از قرصهٔ شمس الضحی

Вази млоик нърҳо бархест коинк дар замин

وز ملایک نعرها برخاست کاینک در زمین

Шоҳи банди боқлонии баст чун банди қабо

شاه بند باقلانی بست چون بند قبا

Қосиди бахт аз забони субҳи дами ин дам шунид

قاصد بخت از زبان صبح دم این دم شنید

Сад забон шуд ҳам чу хуршед аз паии ин моҷаро

صد زبان شد هم چو خورشید از پی این ماجرا

Чун кабӯтар нома оварад аз зафар , нъми албрид

چون کبوتر نامه آورد از ظفر، نعم البرید

Анкабути осо хабар дод аз хатари нъми алФто

عنکبوت آسا خبر داد از خطر نعم الفتا

Гуфт к-эии хоқонии оташи гоҳ меҳнат шуд дилат

گفت کای خاقانی آتش گاه محنت شد دلت

Роҳи ҳазрати гиру ҷон аз оташ ғам кун раҳо

راه حضرت گیر و جان از آتش غم کن رها

Шоҳи сад об кард инак рикоби шоҳи бӯс

شاه سد آب کرد اینک رکاب شاه بوس

То барои сади оташ бандҳо созад тўро

تا برای سد آتش بندها سازد تورا

Зонка имрӯзи обу оташи оҷиз аз эъҷоз ӯст

زانکه امروز آب و آتش عاجز از اعجاز اوست

Гар бихоҳад зоб созад шамъу зи оташи Асия

گر بخواهد زآب سازد شمع و ز آتش آسیا

Гуфтам эй ҷбрил исмат гуфтам эй ҳудҳуди хабар

گفتم ای جبریل عصمت گفتم ای هدهد خبر

Ваҳии пардозии ъФои аллоҳи малики бахшеи марҳабо

وحی پردازی عفا الله ملک بخشی مرحبا

Даъватам кардӣ ба лашгаргоҳи хоқони кабӣр

دعوتم کردی به لشگرگاه خاقان کبیر

Ҳбзои лшгргаҳи хоқони Акбари ҳбзо

حبذا لشگرگه خاقان اکبر حبذا

Лек ман дар тавқи хизмат чун кабӯтари бади дилам

لیک من در طوق خدمت چون کبوتر بد دلم

Пеши шаҳи бозии чунон , зинҳор кӣ бошад маро

پیش شه بازی چنان، زنهار کی باشد مرا

Гуфт кони шаҳи боз дар насрин гардун нанигарад

گفت کان شه باز در نسرین گردون ننگرد

Бар кабӯтар боз бинад инат пиндории хато

بر کبوتر باز بیند اینت پنداری خطا

Ҳин бигӯ эй файзи раҳмат ҳин бигӯ эй зилли ҳақ

هین بگو ای فیض رحمت هین بگو ای ظل حق

Ҳин бигӯ эй ҳрзи уммат ҳин бигӯ эй муқтадо

هین بگو ای حرز امت هین بگو ای مقتدا

эй хдиўи моҳи Рахш эй хусрави хуршеди чатр

ای خدیو ماه رخش ای خسرو خورشید چتر

эй яли баҳроми Зуҳрае шаҳи кайвони дҳо

ای یل بهرام زهره ای شه کیوان دها

Остонати гунбади симоби гаванро муттакост

آستانت گنبد سیماب گون را متکاست

Бандаи симоби дил симоб шуд зини муттако

بندهٔ سیماب دل سیماب شد زین متکا

Худ сипоҳи пел дар байти алҳрми гӯ пай манеҳ

خود سپاه پیل در بیت الحرم گو پی منه

Худ қатори хӯк дар байти алмуқаддаси гӯи мё

خود قطار خوک در بیت المقدس گو میا

Кӣ баранд оби дрмнаҳ бар лаби оби ҳаёт

کی برند آب درمنه بر لب آب حیات

Кӣ шавад санги манот андари хури санги мно

کی شود سنگ منات اندر خور سنگ منا

Банда чун зӣ ҳазратат пуед надорад баси хатар

بنده چون زی حضرتت پوید ندارد بس خطر

Наҷми суфло чун шавад шарқӣ надорад баси зё

نجم سفلی چون شود شرقی ندارد بس ضیا

Худ мдиҳтро ба гуфт ӯ куҷо бошад ниёз

خود مدیحت را به گفت او کجا باشد نیاز

Мусҳафи маҷд аз пари товус кӣ бигирад баҳо

مصحف مجد از پر طاووس کی بگیرد بها

Хок даргоҳат диҳад аз иллати хизлони наҷот

خاک درگاهت دهد از علت خذلان نجات

КотФоқаст ин ки аз ёқӯт кам гардад вабо

کاتفاق است این که از یاقوت کم گردد وبا

Бандаи хокин ба хизмати ним рӯ хокин расед

بندهٔ خاکین به خدمت نیم رو خاکین رسید

Саҳми хусрони пас ниҳоду саҳми хусрави пешво

سهم خسران پس نهاد و سهم خسرو پیشوا

Кимиёии ҷон нисор оварда бар даргоҳи шоҳ

کیمیای جان نثار آورده بر درگاه شاه

Бо ақиқи ашку зари чеҳра ва дар сано

با عقیق اشک و زر چهره و در ثنا

Зайд чун дар хизмати Аҳмад ба тарк зан бигуфт

زید چون در خدمت احمد به ترک زن بگفت

Ном боқӣ ёфт инак ояти лмоқзӣ

نام باقی یافت اینک آیت لماقضی

Ҳам нисор аз ҷони тавон кардан ба садр чун ту шоҳ

هم نثار از جان توان کردن به صدر چون تو شاه

Ҳам ба тарки зани тавон гуфтан барои Мустафо

هم به ترک زن توان گفتن برای مصطفی

Ҷони хоқонии зи туфи офтобу ранҷи роҳ

جان خاقانی ز تف آفتاب و رنج راه

Монда буд осӯда шуд дар сояи зилли худо

مانده بود آسوده شد در سایهٔ ظل خدا

Иҷтимои моҳ буд имрӯзу истиқболи бахт

اجتماع ماه بود امروز و استقبال بخت

КоўФтоди ин зарраро бо чун ту хуршеди алтқо

کاوفتاد این ذره را با چون تو خورشید التقا

Марями табъаши никоҳи Юсуфи васфи ту баст

مریم طبعش نکاح یوسف وصف تو بست

Марямӣ бо ҳасани Юсуфи не чу Юсуф кам баҳо

مریمی با حسن یوسف نی چو یوسف کم بها

Лек боам алхбоӣс чун талоқаш воқеъ аст

لیک با ام الخبائث چون طلاقش واقع است

Хусраваш раҷъат нафармоед ба фатвои ҷафо

خسروش رجعت نفرماید به فتوی جفا

Гар басити хокро чун ман сухан пироӣ ҳаст

گر بسیط خاک را چون من سخن پیرای هست

Аслами оташи дону фаръами куфру пайвандами або

اصلم آتش دان و فرعم کفر و پیوندم ابا

Осмон садро шунидӣ лафзи парвини бори ман

آسمان صدرا شنیدی لفظ پروین‌بار من

Қоилони аҳдро гӯ ҳоказо волои Фло

قائلان عهد را گو هکذا والا فلا

эй гуҳи тўқиъи осифи хомау ҷамшеди қадар

ای گه توقیع آصف خامه و جمشید قدر

Ваии гуҳи нияти Арастӯи илму Искандари банно

وی گه نیت ارسطو علم و اسکندر بنا

эй рабиъи фазл , аз ту гашти одамро шараф

ای ربیع فضل، از تو گشت آدم را شرف

Ваии рабиъи фасл , аз ту гашти оламро намо

وی ربیع فصل، از تو گشت عالم را نما

Дар рабиъи давлатати ҳаргизи хазонро раҳ мабод

در ربیع دولتت هرگز خزان را ره مباد

Фориғами зи омин ки донам мустаҷобаст ин дуо

فارغم ز آمین که دانم مستجاب است این دعا