Ҳар замонӣ бар дилам борӣ расад

هر زمانی بر دلم باری رسد

Вази ҷаҳон бар ҷонам озорӣ расад

وز جهان بر جانم آزاری رسد

Чашм агар бар гулистонии афканам

چشم اگر بر گلستانی افکنم

Аз раҳи гӯшам ба дил хорӣ расад

از ره گوشم به دل خاری رسد

Нест умедам ки дар роҳи дилам

نیست امیدم که در راه دلم

Шаҳнаи умедро корӣ расад

شحنهٔ امید را کاری رسد

Нестам мумкин ки дар боғи ҷаҳон

نیستم ممکن که در باغ جهان

Дасти ман бар шох гулнорӣ расад

دست من بر شاخ گلناری رسد

Осмонгар фии алмисл пора кунанд

آسمان گر فی‌المثل پاره کنند

Зон насиби ман калла ворӣ расад

زان نصیب من کله‌واری رسد

Захмҳоро гар наҷӯям марҳамӣ

زخم‌ها را گر نجویم مرهمی

Охири афғон карданам борӣ расад

آخر افغان کردنم باری رسد

Аз ту пурсам дар чунин ғами мард ро

از تو پرسم در چنین غم مرد را

Ҷон расад бар лаб ? бигӯ оре расад

جان رسد بر لب؟ بگو آری رسد

Пай гирифтам корвони сабр ро

پی گرفتم کاروان صبر را

Бӯ ки хоқонӣ ба сарборӣ расад

بو که خاقانی به سرباری رسد