Марои ғами ту ба хумори хона боз оварад

مرا غم تو به خَمّارخانه باز آورد

зи роҳи каъба ба кӯии муғона боз оварад

ز راه کعبه به کوی مغانه باز آورد

Дили маро ки дўосбаҳи зи ғами гурехта буд

دل مرا که دو اسبه ز غم گریخته بود

Ҳавои ту ба сари тозӣона боз оварад

هوای تو به سر تازیانه باز آورد

Каронаи доштам аз баҳри фитна чун кафи об

کرانه داشتم از بحر فتنه چون کف آب

Наҳанги ишқи туам дар миёна боз оварад

نهنگ عشق تواَم در میانه باز آورد

Миёнаи саф мардон бидам чу гавҳари теғ

میانهٔ صف مردان بُدم چو گوهر، تیغ

Чу нуқтаи зираам бар карона боз оварад

چو نقطه‌ای ز رَهَم بر کرانه باز آورد

Хаданг ғамза задӣ бар нишонаи дили ман

خدنگ غمزه زدی بر نشانهٔ دل من

Хаданги хӯн ба нишон аз нишона боз оварад

خدنگ چون به نشان، از نشانه باز آورد

Дилам ки хизмати зулф ту кард чун гули сар

دلم که خدمت زلف تو کرد چون گل سر

Накарда пой гул олуд шона боз оварад

نکرده پای گل‌آلود شانه باز آورد

Шуд обу хокам бар боди ҳиҷр , бодаи васл

شد آب و خاکم بر باد هجر، بادهٔ وصل

Биор , коташи ишқати забона боз оварад

بیار، کآتش عشقت زبانه باز آورد

Аннан умр шуд аз кафи рикоб май ба кафи ор

عنان عمر شد از کف، رکابِ مَی به کف آر

Ки дил ба тавба шикастани баҳона боз оварад

که دل به توبه شکستن بهانه باز آورد

Ту умри гумшудаи ман ба бӯсаи боз овар

تو عمر گمشدهٔ من به بوسه باز آور

Ки бахти гумшудаи ман замона боз оварад

که بخت گمشدهٔ من زمانه باز آورد

Ҳазор кӯҳ ва биёбон бурид хоқонӣ

هزار کوه و بیابان برید خاقانی

Саломаташ ба саломат ба хона боз оварад

سلامتش به سلامت به خانه باز آورد