Обод бар он шаб ки шаби васлати мо буд

آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود

Зеро ки на шаб буд ки таърихи бақо буд

زیرا که نه شب بود که تاریخ بقا بود

Буданд басии сӯхтагони гирд дар ӯ

بودند بسی سوختگان گرد در او

Лекин ба сарои парда ӯ бори маро буд

لیکن به سراپردهٔ او، بار مرا بود

Ман соя шудам ӯ зи пас чашми рақибон

من سایه شدم او ز پس چشم رقیبان

Бар сӯрати ман рост чу хуршеди само буд

بر صورت من راست چو خورشید سما بود

Бар чашми ман он моҳи ҷаҳони сӯзи рақам буд

بر چشم من آن ماه جهان‌سوز رقم بود

Бар ишқи ваии ин оҳи ҷаҳони сӯзи гўо буд

بر عشق وی این آه جهان‌سوز گوا بود

Аз ваии талаби аҳду зи ман лафзи балӣ буд

از وی طلب عهد و ز من لفظ بلی بود

Аз ман сухани узру азуи айни ризо буд

از من سخن عذر و ازو عین رضا بود

Беруни зи қазоу зи қадар буд висолаш

بیرون ز قضا و ز قدر بود وصالش

Чаҳ ҷои қадар буд ва чаҳ пурвои қазо буд

چه جای قدر بود و چه پروای قضا بود

Ҳар наът ки дар васф мисолаш башнавадам

هر نعت که در وصف مثالش بشنودم

Бо сӯрати васлаши ҳамаи он васфи хато буд

با صورت وصلش همه آن وصف خطا بود

Ман шефта аз шодӣ ва прессон зи дили хеш

من شیفته از شادی و پرسان ز دل خویش

К-эии дил ба ҷаҳони инки маро буд киро буд

کای دل به جهان اینکه مرا بود کرا بود

Ман будам ва ӯу сифати ҳоли ман ва ӯ

من بودم و او و صفت حال من و او

Соҳиби хабарони субҳи даму боди сабо буд

صاحب خبران صبحدم و باد صبا بود

То лоҷарами имрӯз смр шуд ки шаби дӯш

تا لاجرم امروز سمر شد که شب دوش

Парвонае андари ҳарами шамъи сафо буд

پروانه‌ای اندر حرم شمع صفا بود

Овози зи ушшоқи баромад ки фалони шаб

آواز ز عشاق برآمد که فلان شب

Миъроҷ дигар навбати хоқонии мо буд

معراج دگر نوبت خاقانی ما بود