Дил аз гетӣ вФоҷўиӣ надорад

دل از گیتی وفاجویی ندارد

Ки гетӣ аз вафо бӯе надорад

که گیتی از وفا بویی ندارد

Ба дил ҷӯён надорад толеъи айём

به دل‌جویان ندارد طالع ایام

Чаҳ дорад пас ки дил ҷӯӣ надорад

چه دارد پس که دل‌جویی ندارد

Вафо аз шҳрбнди аҳд руста аст

وفا از شهربند عهد رسته است

Ки ӣнҷои хона дар кӯе надорад

که اینجا خانه در کویی ندارد

Саломат назд мо давр аз шумо мард

سلامت نزد ما دور از شما مرد

Дариғо мрсит гӯйӣ надорад

دریغا مرثیت گویی ندارد

Ҷаҳонро маънии одам ба ҷой аст

جهان را معنی آدم به جای اَست

Чаҳ ҳосили одамӣ хуӣ надорад

چه حاصل آدمی خویی ندارد

Агар сад ганҷ зар дорад чаҳ ҳосил

اگر صد گنج زر دارد چه حاصل

Ки схтнро тарозуе надорад

که سختن را ترازویی ندارد

Макаши чандини камон бар сайди гетӣ

مکش چندین کمان بر صید گیتی

Ки чандон чарб паҳлуе надорад

که چندان چرب پهلویی ندارد

Нишоед шоҳидиро карами пела

نشاید شاهدی را کرم پیله

Ки беш аз чашм ва абрӯе надорад

که بیش از چشم و ابرویی ندارد

Чаҳ бинӣ аз арӯсони барбарии ноз

چه بینی از عروسان بربری ناز

Ки алои фарқ ва гесуе надорад

که الا فرق و گیسویی ندارد

Бинозад бар ҷаҳони хоқонии аирок

بنازد بر جهان خاقانی ایراک

Ҷаҳони имрӯз чун ӯе надорад

جهان امروز چون اویی ندارد

Аз он дар идда азлат нишаста аст

از آن در عدهٔ عزلت نشسته است

Ки аз зани сайратон шӯе надорад

که از زن سیرتان شویی ندارد

Ки аз санҷоби шаб то қоқми рӯз

که از سنجاب شب تا قاقم روز

Дўоҷи ҳимматаш мӯе надорад

دواج همتش مویی ندارد

Дили хоқонии ин захми фалаки рост

دل خاقانی این زخم فلک راست

Ки он чавгони ҷузи ин гӯйӣ надорад

که آن چوگان جز این گویی ندارد