Ҳар дил ки ғами ту доғ кардаш

هر دل که غم تو داغ کردش

Хӯн ҷигар омад об кардаш

خون جگر آمد آب‌ کردش

Чун кӯшам бо ғамат ки гардун

چون کوشم با غمت که گردون

Кушед ва набӯд ҳам набардаш

کوشید و نبود هم‌نبردش

Дар дарди фироқи ту дили ман

در درد فراق تو دل من

Ҷон дод ва накард ҳеҷ дардаш

جان داد و نکرد هیچ دردش

Давр аз ту гузашти рӯзи умрам

دور از تو گذشت روز عمرم

Наздик шуд офтоби зардаш

نزدیک شد آفتاب زردش

Дар Бобул агар ниҳанд шамъӣ

در بابل اگر نهند شمعی

Зинҷо бикашам ба боди сардаш

زینجا بکُشم به باد سردش

Васли ту ду асба рафт чун бод

وصل تو دو اسبه رفت چون باد

Ҳайҳоти куҷои расм ба гардиш

هیهات کجا رسم به گردش

Хоқониро ҷаҳони саромад

خاقانی را جهان سر آمد

Дарёб ки нест поимрдш

دریاب که نیست پایمردش

Хосса ки ба шеър беназир аст

خاصه که به شعر بی‌نظیر است

Дар ҷумлаи офтоби гардиш

در جملهٔ آفتاب گردش