Аз ҳастӣ худ ки ёд дорам

از هستی خود که یاد دارم

Ҷуз соя намонад ёдгорам

جز سایه نماند یادگارم

Вари сояи зи ман бурӣда гардад

ور سایه ز من بریده گردد

Ҳам нест аҷаби зи рӯзгорам

هم نیست عجب ز روزگارم

Чун ёри з ман бурид соя

چون یار ز من برید سایه

Чун сояи з ман рамед ёрам

چون سایه ز من رمید یارم

Аз ҳам нафасони маро чароғӣ аст

از هم‌نفسان مرا چراغی است

Зон ҳеҷ нафас задан наёрам

زان هیچ نفس زدن نیارم

Зон бим ки аз нафаси бимирад

زان بیم که از نفس بمیرد

Дар коми нафас шикаста дорам

در کام، نفس شکسته دارم

Чун ҳам нафасӣ кунам таманно

چون هم‌نفسی کنم تمنا

Бар оина чашм баргуморам

بر آینه چشم برگمارم

Тарсами зи нифоқи оинаи ҳам

ترسم ز نفاق آینه هم

Зон натавонам ки дам барорам

زان نتوانم که دم برآرم

Хоқонии вори воми айём

خاقانی‌وار وام ایام

Аз кӣсаи умр май гузорам

از کیسهٔ عمر می‌گزارم