Мо аз Ироқи ҷон ғам олуд ме барем

ما از عراق جان غم آلود می‌بریم

Вази оташи ҷигари дил пурдӯд ме барем

وز آتش جگر دل پُر دود می‌بریم

Дар гиряи видоъи тзрўони Кебеки лаб

در گریهٔ وداع تذروان کبک لب

Товуси вори пой гул олуд ме барем

طاووس‌وار پای گل‌آلود می‌بریم

Шабҳо зи бас ки сӯзиши табҳо ҳамеи кашем

شب‌ها ز بس که سوزش تب‌ها همی کشیم

Лабҳо кабӯду обила Фрсўд ме барем

لب‌ها کبود و آبله فرسود می‌بریم

Дорем дарди фурқати ёрон гумон мабар

داریم درد فرقت یاران گمان مبر

Кондўаҳ буд ё ғам нобӯд ме барем

که‌اندوهِ بود یا غمِ نابود می‌بریم

Ёрии зи дасти рафтаи ғам кор ме хӯрем

یاری ز دست رفته غم کار می‌خوریم

Мояи зиён шудаи ҳавас суд ме барем

مایه زیان شده هوس سود می‌بریم

Хунини дилӣ ба сабри сарандӯда вази сиришк

خونین دلی به صبر سر اندوده وز سرشک

Хокин рухӣ чу коҳи гул андӯд ме барем

خاکین رخی چو کاهِ گل‌اندود می‌بریم

Гули дард сар баровард ва мо дарди сар чу гул

گل درد سر برآورد و ما درد سر چو گل

Дайри оварему заҳмати худ зуд ме барем

دیر آوریم و زحمت خود زود می‌بریم

Гуфтӣ чу мебурид зи Бағдоди зоди роҳ

گفتی چو می‌برید ز بغداد زادِ راه

Сад диҷлаи хӯн ки дида ба полуд ме барем

صد دجله خون که دیده به پالود می‌بریم