Об ва сангам дод бар боди оташи савдои ман

آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من

Аз парии рўӣӣ мусалсал шуд дили шайдои ман

از پری روئی مسلسل شد دل شیدای من

Нестам ёро ки ёро гӯям ва ёрб кунам

نیستم یارا که یارا گویم و یارب کنم

Космони тарсам ба дард ёрбу ёроии ман

کآسمان ترسد بدَرَّد یارب و یارای من

Дӯди оҳами дӯши Бобулро ҳабаш кардааст аз онк

دود آهم دوش بابِل را حبش کرده است از آنک

Ғорат Њорутён шуд Зуҳраи Заҳрои ман

غارت هاروتیان شد زهرهٔ زهرای من

Шаби зани ҳиндӯӣу ҷонами ҷӯҷуи андари даст ӯ

شب، زن هندوی و جانم جوجو اندر دست او

Ҷӯ ба ҷӯ медид шаби ҳоли дили расвои ман

جو به جو می‌دید شب حال دل رسوای من

Ҳар зани ҳиндӯ ки ӯро дона бар дасти афканам

هر زن هندو که او را دانه بر دست افکنم

Донаи зан бедона бинад хирмани савдои ман

دانه‌زن، بیدانه بیند خرمن سودای من

Чун баборами ашки гарм , оташи занам дар олимӣ

چون ببارم اشک گرم، آتش زنم در عالمی

Шеър хоқонӣаст гўӣии ашки оташи зои ман

شعر خاقانی است گوئی اشک آتش‌زای من