То марои савдои ту холӣ нигараданд зи ман

تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز من

Бо ту нанишинам ба коми хештан бе хештан

با تو ننشینم به کام خویشتن بی‌خویشتن

Хори роҳи худ манам худро зи худ фориғ кунам

خار راه خود منم خود را ز خود فارغ کنم

То дўӣӣ иксў шавад ҳам ман ту гирдами ҳам ту ман

تا دوئی یکسو شود هم من تو گردم هم تو من

Боқии он гоҳе шавам каз хештан ёбам фано

باقی آن گاهی شوم کز خویشتن یابم فنا

Мурда акнӯнам ки нақш зиндагӣ дорам кафан

مرده اکنونم که نقش زندگی دارم کفن

Ҷон фишону роди зӣу роҳи кӯб ва мард бош

جان فشان و راد زی و راه‌ کوب و مرد باش

То шӯии боқӣ чу домани брФшонии зини дмн

تا شوی باقی چو دامن برفشانی زین دمن

эй тариқи ҷустуҷӯяти ҳамчуи хуяти булъаҷаб

ای طریق جستجویت همچو خویت بوالعجب

Роҳи ман сӯии ту чун зулфати дарозу пуршикан

راه من سوی تو چون زلفت دراز و پر شکن

Ман ки чу каждум надорам чашм ва бе поем чу мор

من که چو کژدم ندارم چشم و بی‌پایم چو مار

Чун тавонам дид раҳ ё гом чун донам задан

چون توانم دید ره یا گام چون دانم زدن

Мурғи ҷони ман дар ин хокии қафас маҳбӯс туаст

مرغ جان من در این خاکی قفس محبوس توست

Ҳам ту болаши бргшо ва ҳам ту бандаши бршкн

هم تو بالَش برگشا و هم تو بندش برشکن

То агар парон шавад кӯй ту созад ошён

تا اگر پران شود کوی تو سازد آشیان

ёгараш қурбон кунӣ зулф ту бошад бобизан

یا گرش قربان کنی زلف تو باشد بابزن

Солҳо шуд то дили ҷони поши азрақи пӯши ман

سالها شد تا دل جان‌پاش ازرق‌پوش من

Мӯътакифи вори андари он зулф сияҳ дорад ватан

معتکف‌وار اندر آن زلف سیه دارد وطن

Аз дар ту барнагардам гарчи ҳар шаб то ба рӯз

از در تو برنگردم گرچه هر شب تا به روز

Посбонони байнами онҷои анҷуман дар анҷуман

پاسبانان بینم آنجا انجمن در انجمن

Дар азал бар ҷон хоқонӣ наҳодӣ меҳри меҳр

در ازل بر جان خاقانی نهادی مُهر مِهر

То абад бе рухсати хоқони аъзами брмкн

تا ابد بی‌رخصت خاقان اعظم برمکن