Шаби ман дом хуршедаст гўӣии зулф ёраст ин
شب من دام خورشید است گوئی زلف یار است این
Шабаст ин ё ғалат кардам ки ид рӯзгораст ин
شب است این یا غلط کردم که عید روزگار است این
Агар нофи биҳишт аз шаб тиҳӣ монад он наме донам
اگر ناف بهشت از شب تهی ماند آن نمیدانم
Маро дар ноф шаб донам биҳиштӣ ошкораст ин
مرا در ناف شب دانم بهشتی آشکار است این
Сиришки ман ба рақс афтод бар нтъи зар аз шодӣ
سرشک من به رقص افتاد بر نطع زر از شادی
Чу ҷонам дар самоъ омад ки ёрб васл ёраст ин
چو جانم در سماع آمد که یارب وصل یار است این
Қарорам шуд зи ҳафт андоми гавҳари ҳафт нокарда
قرارم شد ز هفت اندام گوهر هفت ناکرده
зи ҳафтуми парда рух бинмуд гўӣӣ навбаҳораст ин
ز هفتم پرده رخ بنمود گوئی نوبهار است این
Чу ман дар поиши афтодам чу халхоли зараши гуфто
چو من در پایش افتادم چو خلخال زرش گفتا
Ки чун халхоли мо ҳам зард ва ҳам нолон ва зораст ин
که چون خلخال ما هم زرد و هم نالان و زار است این
Бхстми ним динораш ба газ аз бехудӣ яъне
بخستم نیم دینارش به گاز از بیخودی یعنی
Кигар ҷамро нигинаст он нигинашро нигораст ин
که گر جم را نگین است آن نگینش را نگار است این
зи бас аз захми дандонами баромади обилаи ш бар лаб
ز بس از زخم دندانم برآمد آبلهش بر لب
Рақибаш гуфт пиндорами лаби тбхолаҳ дораст ин
رقیبش گفت پندارم لب تبخالهدار است این
Лабаш зинҳор мекард аз лабам гуфтам маози аллоҳ
لبش زنهار میکرد از لبم گفتم معاذ الله
Қисоси хӯн ҳаме хоҳам чаҳ ҷой зинҳораст ин
قصاص خون همی خواهم چه جای زینهار است این
Ҳиллӣ чун офтобу ҳала чун субҳ аз броФкндаҳ
حلی چون آفتاب و حلّه چون صبح از بر افکنده
Гирифтам дар буриш гуфтам ки моҳам дар канораст ин
گرفتم در برش گفتم که ماهم در کنار است این
Рақиб омад ки берунаш кунам мижгон бар абрӯ зад
رقیب آمد که بیرونش کنم مژگان بر ابرو زد
Ки ин моя ндонӣ ту ки моро ёр ғораст ин
که این مایه ندانی تو که ما را یار غار است این
Ҷаҳонро ёдгорӣ нест ба зи ашъори хоқонӣ
جهان را یادگاری نیست به ز اشعار خاقانی
Ба фари хусрави одили накӯтар ёдгори ин
به فر خسرو عادل نکوتر یادگار است این