эй сарви ғунчаи лаби з гулистон кистӣ

ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستی

Ваии моҳи рӯз вааш з шабистон кистӣ

وی ماه روزوَش ز شبستان کیستی

Бо лаъли ним зарраи хандон чу офтоб

با لعل نیم ذرهٔ خندان چو آفتاب

Соя нишин дида гирён кистӣ

سایه نشین دیدهٔ گریان کیستی

эй оятӣ ки саҷда кунам чун расм ба ту

ای آیتی که سجده کنم چون رسَم به تو

Гӯйӣ каз эзади омада дар шан кистӣ

گویی کز ایزد آمده در شان کیستی

Пушти ман аз забони шикаста шикаст хӯрд

پشت من از زبانِ شکسته شکست خورد

Хурдӣ ҳануз Тифли забон дон кистӣ

خردی هنوز طفلِ زبان‌دان کیستی

Меҳрӣ на бар забонату Меҳрӣ на бар дилат

مُهری نه بر زبانت و مِهری نه بر دلت

Бе шарми кӯдакии з дабистон кистӣ

بی‌شرم کودکی ز دبستان کیستی

Чун шона сараст гул олуд пои дил

چون شانهٔ سر است گل‌آلود پای دل

Ҷӯёии онкии оина ҷон кистӣ

جویای آنکه آینهٔ جان کیستی

Дӯшати ниёзи ин ҷигар сӯхта набӯд

دوشت نیاز این جگر سوخته نبود

Имшаб ба ваъдаи дил бирён кистӣ

امشب به وعدهٔ دل بریان کیستی

Хокии дилам дар оташу хӯн об ме шавад

خاکی دلم در آتش و خون آب می‌شود

То ту кҷоӣии имшаб ва меҳмон кистӣ

تا تو کجائی امشب و مهمان کیستی

Аз дидаи ҷуръа дон кунам аз рухи намаки ситон

از دیده جرعه‌دان کنم از رخ نمک‌ستان

То нӯши ҷому хуш намак хон кистӣ

تا نوش جام و خوش نمک‌خوان کیستی

Миҳроби ҷони мое азин мояи огаҳам

محراب جان مایی ازین مایه آگهم

Огаҳи ним ки сӯрат айвон кистӣ

آگه نیم که صورت ایوان کیستی

Бар ҳар сифат ки дории хоқонӣ он туаст

بر هر صفت که داری خاقانی آن توست

эй аз сифати бурун шуда ту он кистӣ

ای از صفت برون شده تو آن کیستی