Табҳо кашам аз ҳиҷри ту шабҳои ҷдоӣӣ

تب‌ها کشم از هجر تو شب‌های جدائی

Таб ҳо шавадам баста чу лаб ҳо бигушое

تب‌ها شودم بسته چو لب‌ها بگشایی

Бо онкии дилу ҷонами доне ки туро анд

با آنکه دل و جانم دانی که تو را اند

Умрам ба карон рафт ва надонам ту ки рое

عمرم به کران رفت و ندانم تو که رایی

Аз ғайрати ишқи ту ба дандон багазам лаб

از غیرت عشق تو به دندان بگزم لب

Гар дар дилам ояд ки дар оғӯши ман ое

گر در دلم آید که در آغوش من آیی

Гуфтӣ бабрами ҷони ту , андеша дар ин нест

گفتی ببرم جان تو، اندیشه در این نیست

Андеша дар онаст ки бар гуфта нпоиӣ

اندیشه در آن است که بر گفته نپایی

Шуд нохуни ман суфтаи зи бас каз сари мижгон

شد ناخن من سفته ز بس کز سر مژگان

Ангушти маро пеша шуд алмоси рибоӣ

انگشت مرا پیشه شد الماس ربایی

Хоқонӣ аз андешаи ишқи ту дар офоқ

خاقانی از اندیشهٔ عشق تو در آفاق

Чун об равон кард суханҳои ҳавоӣ

چون آب روان کرد سخن‌های هوایی