зи дилат чаҳ дод хоҳам ки на довари манӣ

ز دلت چه داد خواهم که نه داور منی

зи ғамат чаҳ шод бошам ки на ғами хури манӣ

ز غمت چه شاد باشم که نه غم‌خَور منی

Ҳамаи олам огаҳӣ шуд ки ҷФокши туам

همه عالم آگهی شد که جفاکش توام

Ним аз дили ту огаҳ ки вафогари манӣ

نیَم از دل تو آگه که وفاگر منی

Дилам аз миёна гум шуд ивазаш чаҳ ёфтам

دلم از میانه گم شد عوضش چه یافتم

Ки на ҳосилами ҳамин бас ки ту дилбари манӣ

که نه حاصلم همین بس که تو دلبر منی

Нафасии дареғи дории зи ман эй дареғи ман

نفسی دریغ داری ز من ای دریغ من

зи ту қонеъам ба бўӣӣ ки смнбри манӣ

ز تو قانعم به بوئی که سمنبر منی

Ба каманди зулфати андари хафаи гашти ҷони ман

به کمند زلفت اندر خفه گشت جان من

Дитши ҳам аз ту хоҳам ки ту довари манӣ

دیتش هم از تو خواهم که تو داور منی

Ба лабати шафиъи барадам ки маро қабул кун

به لبت شفیع بردم که مرا قبول کن

Ба ситеза гуфт хӯни хур ки на дар хури манӣ

به ستیزه گفت خون خور که نه درخَور منی

з дар ту чанд лофам ки ту рӯзӣ аз вафо

ز در تو چند لافم که تو روزی از وفا

Ба ҳақоиқӣ нагуфтӣ ки саг дар манӣ

به حقایقی نگفتی که سگ در منی