Исо лабаст ёру дам аз ман дареғ дошт

عیسی‌لب است یار و دم از من دریغ داشت

Бемор ӯ шудам қадам аз ман дареғ дошт

بیمار او شدم قدم از من دریغ داشت

Охир чаҳ маънии орм аз он офтоб рӯй

آخر چه معنی آرم از آن آفتاب‌روی

Кӯи буии худ ба субҳи дам аз ман дареғ дошт

کو بوی خود به صبح‌دم از من دریغ داشت

Бӯси видоъӣ аз лаб ӯ чун талаб кунам

بوس وداعی از لب او چون طلب کنم

Каз даври як саломи ҳам аз ман дареғ дошт

کز دور یک سلام هم از من دریغ داشت

Ман чун кабӯтарон ба вафои тавқи дор ӯ

من چون کبوتران به وفا طوق‌دار او

ӯ каъбаи ману ҳарам аз ман дареғ дошт

او کعبهٔ من و حرم از من دریغ داشت

Аз ҷаври ёри перҳан коғазин кунам

از جور یار پیرهن کاغذین کنم

Кӯи коғазу сари қалам аз ман дареғ дошт

کو کاغذ و سر قلم از من دریغ داشت

Ман зи оби дида нома навиштам ҳазор фасл

من ز آب دیده نامه نوشتم هزار فصل

ӯ зи оби дӯдаи як рақам аз ман дареғ дошт

او ز آب دوده یک رقم از من دریغ داشت

Худ ёри норад аз дили хоқонӣ эй аҷаб

خود یار نارد از دل خاقانی ای عجب

Гўӣӣ чаҳ буд кин карам аз ман дареғ дошт

گوئی چه بود کاین کرم از من دریغ داشت