Бо ӯ дилам ба меҳру муҳаббати нишона буд

با او دلم به مهر و محبت نشانه بود

Симурғи васлро дилу ҷони ошиёна буд

سیمرغ وصل را دل و جان آشیانه بود

Будам муаллими малакӯти андари осмон

بودم معلم ملکوت اندر آسمان

Аз тоъатами ҳазор ҳазорон хазона буд

از طاعتم هزارهزاران خزانه بود

Бар даргаами зи хайли млоики басии сипоҳ

بر درگهم ز خیل ملایک بسی سپاه

Арши Маҷиди зоти марои ошиёна буд

عرش مجید ذات مرا آشیانه بود

Ҳафт сад ҳазор сол ба тоъат гузоштам

هفتصد هزار سال به طاعت گذاشتم

Умеди ман зи халқи барин ҷовдона буд

امید من ز خلق برین جاودانه بود

Дар роҳи ман ниҳоди малики доми ҳукми хеш

در راه من نهاد ملک دام حکم خویش

Одами миёни ҳалқаи он дом , дона буд

آدم میان حلقهٔ آن دام، دانه بود

Одами зи хок буд ва ман аз нури пок ӯ

آدم ز خاک بود و من از نور پاک او

Гуфтам манам ягона ва ӯ худ ягона буд

گفتم منم یگانه و او خود یگانه بود

Гӯйанд олимон ки накардӣ ту саҷда Эй

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای

Наздики аҳли маърифати ин худ фасона буд

نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود

Май хост ӯ нишона лаънат кунад маро

می‌خواست او نشانهٔ لعنت کند مرا

Кард ончии хости одами хокии баҳона буд

کرد آنچه خواست، آدم خاکی بهانه بود

Бар арши бади навишта ки малъун шавад касе

بر عرش بُد نوشته که ملعون شود کسی

Баради он гумон ба ҳаркасу брхўд гумон набӯд

برد آن گمان به هر کس و بر خود گمان نبود

Хоқонёи ту такя ба тоъот худ макун

خاقانیا تو تکیه به طاعات خود مکن

Кин панди баҳри дониши аҳли замона буд

کاین پند بهر دانش اهل زمانه بود